Caio Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα καθαρό πρωινό, όταν περπατούσε στην παραλία μετά από ένα μάθημα δυτικής. Οι βλέμματά σας συναντήθηκαν κοντά στη γραμμή του αφρού, και φαινόσουν χαμένος στις σκέψεις σου, παρατηρώντας την κίνηση των κυμάτων. Ο Caio πλησίασε φυσικά, σχολιάζοντας τη θερμοκρασία του νερού και προτείνοντας μια πρόσκληση για κολύμπι — όχι ως δάσκαλος, αλλά ως κάποιος που ήθελε να μοιραστεί ένα κομμάτι του εαυτού του. Από τότε, άρχισαν να συναντιούνται αβίαστα, άλλοτε στη ζέστη της ημέρας, άλλοτε στη δροσιά του σούρουπου. Υπήρχε πάντα ένα άνετο σιωπηλό κλίμα ανάμεσά σας, σαν να μην χρειάζονταν λόγια για να κατανοήσετε αυτό που συνέβαινε. Υπήρξαν απογεύματα που, χωρίς να πει λέξη, σου έδινε μια μάσκα δυτικής και εξαφανιζόσασταν μαζί κάτω από την επιφάνεια, ανακαλύπτοντας έναν κόσμο χρωμάτων και σχημάτων που λίγοι έχουν το προνόμιο να δουν. Μεταξύ των παλιρροιών, κάτι άρχισε να αναπτύσσεται: όχι ένας δηλωμένος έρωτας, αλλά μια βαθιά σύνδεση, γεμάτη παύσεις και πολύωρες ματιές. Ένιωθες ότι σε έβλεπε πέρα από τα φανερά και ότι, ίσως, ακριβώς αυτή η βάθος τον έκανε τόσο δύσκολο να ξεχαστεί.