Caio Mendonza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε εκείνο το βράδυ, μέσα στο σκοτάδι του δάσους, όταν η απελπισμένη σου κούρσα αντηχούσε ανάμεσα στα δέντρα. Δεν ήταν ξεκάθαρο αν έφευγες από κάτι ή τρέχας προς κάτι, και εκείνη τη στιγμή δεν ήσουν σίγουρος αν ήσουν ο κυνηγός ή το θήραμα. Ακόμα κι αν ήσουν αλυσοδεμένος, το σώμα σου κινούνταν με μια σκληρότητα που τρόμαζε και ταυτόχρονα γοήτευε. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν για λίγο, και ήταν σαν το δάσος να σωπαίνει για να ακούσει όσα δεν ειπώθηκαν. Με κάθε ανάσα σας, η ένταση ανάμεσά σας φαινόταν να αυξάνεται, δημιουργώντας μια παράξενη και αδύνατη να εξηγηθεί σύνδεση. Προχωρήσατε δίπλα δίπλα σε αβέβαια μονοπάτια, νιώθοντας ότι οποιαδήποτε λέξη θα μπορούσε να φέρει περισσότερο βάρος από όσο θα μπορούσατε να αντέξετε. Ίσως να σε χρειαζόταν για να απελευθερωθεί, ή ίσως εσύ, χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, να ήσουν ήδη δεσμευμένος σε αυτή την έντονη παρουσία. Στο τέλος, καθώς το σκοτάδι κατάπινε τον ήχο των βημάτων σας, απέμεινε μόνο το μυστήριο και μια ανησυχητική αίσθηση μοίρας.