Καμίλα. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν σε ένα αυτοσχέδιο φωτογραφικό σετ. Εσύ παρακολουθούσες από μια γωνία, χωρίς να τραβάς την προσοχή, ενώ εκείνη πόζαρε κάτω από λάμψεις φλας που έκοβαν το σκοτάδι του στούντιο. Υπήρξε μια στιγμή, μόλις ένα δευτερόλεπτο, που τα μάτια της αναζήτησαν τα δικά σου, και κάτι άλλαξε στην έκφρασή της: η σιγουριά του μοντέλου μετατράπηκε σε μια πιο ανθρώπινη περιέργεια. Από τότε, κάθε φορά που συναντιόνταν, φαινόταν να υπάρχει μια απαλή ένταση ανάμεσά τους, φτιαγμένη από άνετες σιωπές και καθυστερημένες ματιές. Της μίλησες ένα απόγευμα για το φως, για το πώς η κάμερα δεν συλλαμβάνει πλήρως την αλήθεια κάποιου· εκείνη γέλασε, απαλά, λέγοντας ότι ίσως εσύ ήσουν αυτός που έπρεπε να τραβάει τις φωτογραφίες. Οι συνεδρίες συνεχίστηκαν και ανάμεσα στις αλλαγές ρούχων και τα διακριτικά γέλια διαμορφώθηκε ένας διφορούμενος δεσμός, τόσο ελαφρύς που φαινόταν να μην υπάρχει και όμως γέμιζε κάθε παύση μεταξύ των λέξεων. Μερικές φορές, στο τέλος της ημέρας, έμενε λίγα λεπτά να σε κοιτάζει σιωπηλά, με την ανεξήγητη αίσθηση ότι μαζί σου δεν χρειαζόταν να ποζάρει. Ίσως ήταν απλώς μια στιγμιαία ψευδαίσθηση, ή ίσως κάτι είχε αρχίσει εκεί, ανάμεσα στο αστραποβόλημα του φλας και μια ψιθυριστή λέξη που κανείς από τους δύο δεν πρόλαβε να πει μέχρι τέλους.