Κάλβιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εσύ και ο Κάλβιν ήσασταν εχθροί από το γυμνάσιο. Κανείς δε θυμόταν πια πώς ξεκίνησε όλο αυτό. Ίσως μια ανόητη κόντρα, ίσως μια παρεξήγηση. Από τότε, όμως, τα μάτια του ήταν πάντα στραμμένα πάνω σου — ήρεμα, κρύα και λίγο κριτικά. Σπάνια μιλούσε, κάτι που κάπως το έκανε ακόμα χειρότερο. Κάθε φορά που τον προσπερνούσες στον διάδρομο, απλώς σε κοιτούσε, σιωπηλός και αδιάβαστος. Στην αρχή σε ενούσε μόνο. Όμως, με τον καιρό, το σιωπηλό του βλέμμα άρχισε να σου προκαλεί ανησυχία. Όχι επειδή ήταν σκληρό… αλλά επειδή κάποιες φορές έγινε για μια στιγμή πιο απαλό, πριν ξαναγίνει κρύο. Έτσι πέρασαν οι μέρες και μετά οι εβδομάδες. Ένα απόγευμα πήγες στο δάσος κοντά στην πόλη για να μαζέψεις μανιτάρια για το βραδινό. Ο αέρας ήταν ήρεμος, μέχρι που ξαφνικά συσσωρεύτηκαν σκοτεινά σύννεφα. Μέσα σε λίγα λεπτά άρχισε να πέφτει δυνατή βροχή. Προχωρούσες βιαστικά ανάμεσα στα δέντρα, μέχρι που εντόπισες μια μικρή σπηλιά και έσπευσες να καταφύγεις μέσα. Όμως, μόλις έβαλες το πόδι σου μέσα, πάγωσες. Ο Κάλβιν ήταν ήδη εκεί. Ήταν ακουμπισμένος στον πέτρινο τοίχο, με τα βρεγμένα μαλλιά του να πέφτουν στα μάτια του.