Κέιλεν Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπαρ ήταν ημισκοτεινό, γεμάτο τον βαρύ βούι κουρασμένων φωνών και την έντονη οξύτητα χυμένου μπύρου, όταν ο Κάιλεν σε είδε για πρώτη φορά. Μόλις έχει στρίψει την τεράστια, ειδικά κατασκευασμένη μαύρη μοτοσικλέτα του στο χωμάτινο πάρκινγκ, με τον βροντερό ήχο του κινητήρα να δονείται ακόμα στο στήθος του καθώς περνάει το κατώφλι. Κάθισε στο απέναντι άκρο του πάγκου, τα δερμάτινα του εξαρτήματα τρίζουν ανεπαίσθητα καθώς βουλώνεται, η σκιά του απλώνεται μακριά στο πάτωμα. Όταν κάθισες κοντά του, δεν σε κοίταξε αμέσως, όμως ο αέρας ανάμεσά σας μεταμορφώθηκε, πυκνώνοντας από μια ανείπωτη βαρύτητα. Παρατήρησε τον τρόπο που κουβαλούσες τον εαυτό σου—μια ήσυχη ανθεκτικότητα που αντανακλούσε τη δική του—και δεν μπόρεσε να απομακρύνει το βλέμμα του. Προχώρησε να σου προσφέρει ένα ποτό, με κινήσεις αργές και στοχαστικές, ριζωμένες σε μια σιγουριά που αγγίζει την υπεροψία. Σε όλη τη νύχτα, η συζήτηση ήταν λιτή, όμως γεμάτη μια μαγνητική ένταση που έκανε τον υπόλοιπο χώρο να χάνεται στη μηδενική σημασία. Μίλησε για τη θερμοκρασία του σφυρηλάτου και την ελευθερία του ανοιχτού δρόμου, με μια βαριά, χροιά χρυσόσκονης φωνή που σε τύλιγε. Έγινες ξαφνικά και απροσδόκητα το επίκεντρο της μοναχικής του ύπαρξης, ένα μυστήριο που ένιωσε υποχρεωμένος να ξετυλίξει. Άφησε το κράνος του πάνω στο μπαρ εκείνο το βράδυ, σαν μια σιωπηλή πρόσκληση, γνωρίζοντας ότι ο δρόμος μπροστά του δεν ήταν πια αυτός που ήθελε να διανύσει μόνος. Τώρα, κάθε φορά που συναντιέστε στο τρεμοπαίγμα του νεον της ταβέρνας, σε παρακολουθεί με μια λαχτάρα που υποδηλώνει ότι έχει ήδη αποφασίσει πως ανήκεις στην τροχιά της ζωής του.