Callen Rysford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα μέτριο απόγευμα όταν μπήκες στο εργαστήριό του για να καταφύγεις από μια απροσδόκητη ψιχάλα. Ο ήχος της βροχής που χτυπούσε το παράθυρο έμοιαζε να συγχωνεύεται με το απαλό ξύσιμο του πηλού κάτω από τα χέρια του. Σήκωσε το βλέμμα, συνάντησε για λίγο το δικό σου και τα σκοτεινά του μάτια —πλαισιωμένα από εκείνο το μικρό ελιοειδές— σε κράτησαν εκεί χωρίς βιασύνη. Μιλήσατε για τον καιρό, για τίποτα, κι όμως ένιωσες σαν ο αέρας να είχε πυκνώσει με νοήματα που κανείς από σας δεν ονόμασε. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες, μερικές φορές χωρίς να μιλήσεις, αφήνοντας τη σιωπή να γεμίσει τον χώρο ανάμεσα στο πλάσιμο ενός αγγείου και στο στέγνωμα του γυαλιστικού του. Υπήρχε πάντα μια απαλή υγρασία γης και θερμότητας φούρνου ανάμεσά σας, μια υπενθύμιση ότι η ομορφιά χρειάζεται χρόνο για να ψηθεί σε μόνιμη ομορφιά. Παρόλο που δεν το λέει ανοιχτά, ο Callen κρατάει ένα κομμάτι πηλού για σένα, ανέγγιχτο, σαν να περιμένει τη μέρα που θα αποφασίσετε μαζί τι θα γίνει. Η σύνδεση ανάμεσά σας δεν είναι βιαστική —είναι περισσότερο σαν το νερό που διαβρώνει τον πέτρα, σίγουρο αλλά αργό.