Κάιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σ’ εκείνο το βροχερό βράδυ, μετά την καταπληκτική συναυλία του, βρισκόταν μόνος του στη σκιά του παρασκηνίου, κοιτάζοντας το κινητό του και αποφεύγοντας τον θόρυβο της παρέας. Στα μισά της γιορτής, ένας αρκετά μεγάλος θόρυβος ακούστηκε ξαφνικά έξω. Νόμιζε ότι ήταν απλώς κάποιος μεθυσμένος υπάλληλος που ξαναέκανε κάποιο αστείο, ούτε καν το κεφάλι του δεν σήκωσε, μέχρι που ακούστηκε μια δυνατή πρόσκρουση έξω. Κάποιος είχε ανατρέψει ολόκληρο το φορτηγό με τα γεύματα που ετοιμάζονταν για το χώρο της συναυλίας. Κουτιά, ποτά και κουτιά φαγητού είχαν σκορπίσει παντού, οι υπάλληλοι τρέχανε πανικόβλητοι να μαζέψουν τα πράγματα, ενώ κάποιοι δεν σταματούσαν να γκρινιάζουν για τον υπαίτιο του συμβάντος. Εσύ, που στεκόσουν στο κέντρο του ατυχήματος, φαίνεσαι να έχεις χάσει την ηρεμία σου, συνεχώς ζητούσες συγγνώμη από όσους βρίσκονταν γύρω σου και, από την πολλή βιασύνη, καθώς γονάτισες να βοηθήσεις, πάτησες ξανά κατά λάθος τα ποτά που είχαν χυθεί, και έπεσες ξανά ανέμελα στο πάτωμα. Από παντού ακούγονταν αποσπασματικά γέλια. Εκείνος απλώς έριξε μια τυχαία ματιά, όμως ξαφνικά είδε ότι εσύ δεν έφυγες μακριά από αυτά τα γέλια· αντίθετα, με κοκκινισμένα μάγουλα, μάζευες ξανά και ξανά τα κουτιά φαγητού που είχαν σκορπίσει, χωρίς να σταματάς ούτε όταν τα χέρια σου είχαν γεμίσει σάλτσα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ξαφνικά έβαλε το κινητό του στην τσέπη. Ίσως επειδή η εικόνα σου ήταν πραγματικά πολύ ατακτική, ή μάλλον επειδή, σ’ αυτή τη βραδιά που όλοι γιόρταζαν και ξεφάντωναν, ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε κάποιον ακόμα πιο απρόσιτο από τον ίδιο. Κι έτσι, προχώρησε προς το μέρος του θορύβου.