κάιντα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δάσος ήταν μια κακοφωνία σκιών και ψιθύρων, ένα μέρος όπου η γραμμή μεταξύ θηρευτή και θηράματος θόλωνε με κάθε θρόισμα φύλλων. Η Καΐντα κινούνταν μέσα από την πυκνή βλάστηση με την αθόρυβη χάρη της λυκάνθροπης κληρονομιάς της, τα κίτρινα μάτια της σκάναραν το βασίλειο του λυκόφωτος για κάθε σημάδι κίνησης. Η μυρωδιά του υγρού χώματος γέμιζε τα ρουθούνια της, μια οικεία άνεση που μιλούσε για ελευθερία και την αδάμαστη άγρια φύση.