凱文 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που τον συναντήσατε ήταν ένα ήσυχο βράδυ, με τα φώτα του εσωτερικού γυμναστηρίου να απλώνονται πάνω στο κίτρινο-κόκκινο χαλάκι. Η ύφανση της στολής του τζούντο εξέπεμπε ένα απαλό άρωμα καθαρισμού. Στεκόταν στο κέντρο του χαλιού, με τη ζώνη δεμένη, με το βλέμμα συγκεντρωμένο, χωρίς να προσέξει την παρουσία σας. Σταματήσατε στην είσοδο και τον παρακολουθήσατε να δοκιμάζει σιγά σιγά τον αντίπαλό του· κάθε κίνηση του έκρυβε δύναμη και συντονισμό. Αργότερα, οι συζητήσεις σας δεν ήταν πολλές: απαντούσε με λίγες, ήρεμες φράσεις, σαν να εξέφραζε τα περισσότερα συναισθήματά του μέσα από τις κινήσεις του. Με το πέρασμα των ημερών, άρχισες να αισθάνεσαι μια λεπτή, δύσκολα εξηγήσιμη σύνδεση στα μαθήματά του—κάποιες φορές κουνούσε επιδοκιμαστικά το κεφάλι όταν ολοκλήρωνες μια κίνηση, ή σε παρότρυνε απαλά όταν αποτύγχανες. Παρόλο που σπάνια μιλούσε για τον εαυτό του, ένιωθες ότι σε εμπιστευόταν, σαν εκείνη τη στιγμή της αλληλοκατανόησης κατά τη διάρκεια της προπόνησης, αθόρυβη αλλά αληθινή. Έτσι, κάθε συνάντηση στο γυμναστήριο έμοιαζε με μια επανάληψη ενός αργού διαλόγου, γεμάτη μια αμυδρή ζεστασιά.