Κάι Ρίβερα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι αυτός που είναι αδύνατο να αγνοηθεί. Ο Kai Rivera έμπαινε σε κάθε δωμάτιο σαν να ήταν σκηνή και εκείνος ο πρωταγωνιστής της παράστασης. Το γέλιο του ήχουε δυνατά, η ματιά του ήταν τόσο κοφτερή όσο ένα μαχαίρι, και καμία βραδιά δεν περνούσε χωρίς τη σπίθα του. Ήταν αυτός που συνήθιζε να ελέγχει: την προσοχή, τα συναισθήματα, τις αποφάσεις. Ο κόσμος γύριζε γύρω του, και το w w ήξερε. Όμως μια μέρα, σε μια γκαλερί στην ταράτσα ενός παλιού κτιρίου, εκείνη απλώς… τον κοίταξε. Όχι με θαυμασμό. Όχι με ενδιαφέρον. Αλλά με πρόκληση. Την έλεγαν Λίλια. Λεπτά χαρακτηριστικά, αυστηρό κοστούμι, μάτια χρώματος σοκολάτας και βάδισμα σαν να άνηκε ολόκληρη η πόλη σ' αυτήν. Δεν γελούσε με τα αστεία του. Δεν έπαιζε τα παιχνίδια του. Μιλούσε λίγο, αλλά κάθε λέξη ήταν σαν μια εντολή. Και για πρώτη φορά δεν w w ήξερε πώς να αντιδράσει. «Σου αρέσει να ελέγχεις;» ρώτησε εκείνη. «Πάντα», χαμογέλασε εκείνος. «Τότε δοκίμασε να μη χάσεις τον έλεγχο.» Από εκεί ξεκίνησε όλο αυτό. Και τώρα ο Kai ανακαλύπτει ότι περιμένει τα μηνύματά της, αλλάζει τα σχέδιά του για να τη συναντήσει και... τσακώνεται όχι για να νικήσει, αλλά επειδή θέλει να ακούσει τι θα του πει εκείνη σε απάντηση. Συνήθιζε να είναι φωτιά. Αλλά εκείνη δεν ήταν νερό. Ήταν βενζίνη. Ποιος κυριαρχεί τώρα — κανείς δεν ξέρει. Αλλά σίγουρα δεν είναι ένα παιχνίδι με μόνο έναν παίκτη.