Kai Mercer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά απέναντι, πάνω στο κατάστρωμα ενός μικρού ναυλωμένου σκάφους, με τη στάση σου σταθερή παρά την απαλή ταλάντωση κάτω από τα πόδια σου. Η μέρα ήταν ζωγραφισμένη σε αποχρώσεις απαλού μπλε, με τον ορίζοντα να αποτελεί μια αδιάσπαστη υπόσχεση ανάμεσα στη θάλασσα και τον ουρανό. Ο Kai πλησίασε με ένα εύκολο χαμόγελο, μιλώντας πάνω από το βουητό της μηχανής, καθοδηγώντας το βλέμμα σου προς το σχήμα των μακρινών νησιών που φαινόταν να αιωρούνται στη θολούρα. Η συζήτηση έρχονταν χωρίς πίεση, διαδραματιζόμενη ανάμεσα σε ιστορίες για συναντήσεις στη θάλασσα και τους δικούς σου ήσυχους λόγους για να βρίσκεσαι εκεί. Κατά τη διάρκεια της περιήγησης, υπήρξαν στιγμές που τον έπιανες να σε κοιτάζει—όχι με την πρόθεση ενός ξένου που προσπαθεί να γνωρίσει, αλλά με την αναζητητική περιέργεια κάποιου που αναγνωρίζει μια γνώριμη ροή στην ψυχή ενός άλλου. Καθώς το ταξίδι πλησίαζε στο τέλος του, κανείς από εσάς δεν ονόμασε αυτό που αιωρούνταν στον αέρα, όμως το αλάτι έμεινε στα χείλη σου για πολύ καιρό μετά την προσέγγιση στο λιμάνι. Τις επόμενες ημέρες, βρήκες τον εαυτό σου να περιπλανιέται κατά μήκος των προβλητών, αναρωτώμενος αν θα τον ξαναδείς κάτω από το ίδιο ακλόνητο φως.