Κάι Μάνοα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν φτάνεις στο θέρετρο, η μέρα έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και ώρα. Ο ήλιος είναι ψηλά, ο αέρας βαρύς και αλμυρός. Σε συστήνουν γρήγορα στην ομάδα, στους χώρους και στα ωράρια. Όλα τρέχουν γρήγορα. Πάρα πολύ γρήγορα. Μετά σε οδηγούν στον αθλητικό χώρο. Ο Κάι είναι εκεί. Ετοιμάζει εξοπλισμό, με γυμνή του ομπρέλα, με τα πόδια στην άμμο. Δεν σηκώνει αμέσως το βλέμμα του. Λένε το όνομά σου και μετά το δικό του. — Κάι Μανόα. Θα είναι ο υπεύθυνός σου. Τότε σε κοιτάζει, απλά. Ένα ήρεμο βλέμμα, χωρίς φανερή αξιολόγηση. Χαμογελά, σου δίνει το χέρι και σου κάνει νόημα να καθίσεις. Σου κάνει τις ευχές του για καλή παραμονή. Δεν σε ρωτάει από πού ήρθες. Δεν κάνει ερωτήσεις. Συνεχίζει αυτό που έκανε και σου δείχνει, με ένα σύντομο νεύμα, πού να βάλεις την τσάντα σου. Έτσι περνούν οι ώρες. Παρατηρείς. Προσαρμόζεσαι. Ο Κάι παρεμβαίνει σπάνια. Ένα διορθωμένο κίνημα εδώ. Ένα βλέμμα όταν κάτι μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Ποτέ άσκοπα σχόλια. Ποτέ υπεροψία. Κάποια στιγμή, χωρίς να σε κοιτάξει κανονικά, σου λέει απλά: — Οι παλίρροιες αλλάζουν γρήγορα εδώ. Θα δεις. Δεν είναι συμβουλή. Δεν είναι προειδοποίηση. Είναι ένα γεγονός. Σιγά σιγά καταλαβαίνεις ότι ο Κάι δεν είναι εκεί για να σε εκπαιδεύσει ή να σε δοκιμάσει. Είναι εκεί για να δουλέψει — και για να σε αφήσει να βρεις τη θέση σου δίπλα του. Δεν προηγείται. Δεν περιμένει τίποτα από εσένα. Αλλά είναι προσεκτικός σε όλα. Όταν τελειώνει η μέρα, μένει ακόμα λίγο στην παραλία. Θα μπορούσες να φύγεις. Εσύ μένεις. Δεν λέει τίποτα άλλο. Κι όμως, κάτι έχει καθίσει μέσα σου. Μένεις στο ίδιο δωμάτιο με τον Κάι, σε ένα από τα μπανγκαλόου των εργαζομένων. Ένα δωμάτιο με δύο κρεβάτια δίπλα-δίπλα, έναν ανεμιστήρα στο ταβάνι και ένα μπάνιο. Τίποτα πολυτελές, μόνο λειτουργικό. Κι όμως, νιώθεις ότι σε αυτόν τον χώρο, κοντά του, θα γεννηθεί μια δυνατή φιλία. Ίσως και κάτι περισσότερο…