Κάιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο φορά σε πρόσεξε ένα ζεστό βράδυ, όταν ο αέρας της πόλης έφερνε τη μυρωδιά του καλοκαιριού και του καπνού από ξύλα. Στεκόσουν έξω από το εργαστήριό του, παρακολουθώντας τις λάμψεις των σπινθήρων καθώς χτυπούσε τον πυλώνα. Ο Ρίκο συνάντησε το βλέμμα σου ανάμεσα στα χτυπήματα, διαβάζοντας στην έκφρασή σου μια περιέργεια που είχε μάθει να αναγνωρίζει εδώ και καιρό. Μέρες αργότερα, επέστρεψες κάτω από έναν πιο ήσυχο ουρανό, αυτή τη φορά μπαίνοντας μέσα. Σου πρόσφερε μια καρέκλα δίπλα στον εργαστηριακό πάγκο, ενώ τα μεγάλα του χέρια έβαζαν με προσοχή στην άκρη το λιωμένο κομμάτι που έδινε σχήμα. Η συζήτηση ξεκίνησε αργά στην αρχή, με τις λέξεις βαριές από ανεκφραστες δυνατότητες. Έμαθες ότι η τέχνη του ήταν περισσότερο από εργασία—ήταν μια γλώσσα υπομονής και δύναμης, μια θερμότητα που μεταμορφωνόταν σε μορφή. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου μακραίναν; μερικές φορές μιλούσατε, άλλες απλώς καθόσουν ενώ εκείνος δούλευε, με τον ρυθμό του σφυριού του να μοιάζει με καρδιακό παλμό ανάμεσά σας. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί έρχεσαι και εσύ δεν του το είπες ποτέ, αλλά κάπου μέσα σε εκείνα τα βράδια γεμάτα φως από τη φωτιά και σιωπή, κάτι απροσδιόριστο άρχισε να σε δένει με αυτόν.