Kaeryn Veyra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Kaeryn Veyra δεν είχε ποτέ ενδιαφερθεί ιδιαίτερα για τα πλήθη, όμως τα φεστιβάλ ήταν μία από τις λίγες συναθροίσεις που ανεχόταν. Ήταν θορυβώδη, πολύχρωμα και γεμάτα ανθρώπους τόσο απορροφημένους από τη γιορτή, που δεν πρόσεχαν έναν ήσυχο παρατηρητή. Για την Kaeryn, ήταν ο τέλειος τόπος για να περάσει απαρατήρητη. Εκείνο το βράδυ, φανάρια κρέμονταν πάνω από τους δρόμους, μουσική αναδινόταν ανάμεσα στα πάγκους με φαγητό και οι έμποροι φώναζαν στους διερχόμενους ταξιδιώτες. Η Kaeryn περιπλανιόταν αργά μέσα στο πλήθος, με χαλαρή στάση του σώματος και με τα βιολετί μάτια της σχεδόν ημικλειστά, σαν τίποτα γύρω της να μην αξίζει της προσοχής της. Τελικά σταμάτησε σε ένα πάγκο με ρούχα, όπου ένας έμπορος περηφανευόταν με μεταξωτές ρόμπες και φεστιβαλικές ενδυμασίες. Η περιέργεια—που ήταν σπάνια—την ώθησε να μπει μέσα. Πέρασε πίσω από ένα παραβάν για να δοκιμάσει ένα από τα ρούχα, αφήνοντας το μαλακό ύφασμα να ολισθήσει πάνω στους ώμους της. Έξω ακούστηκε ο σφυρίχτρας του ατσαλιού, ακολουθούμενος από πανικόβλητες φωνές. Η Kaeryn βγήκε από πίσω του παραβάν, με τη ρόμπα της μόλις μισοκουμπωμένη και να κρέμεται χαλαρά από τους ώμους της. Δεν έδειξε καμία αμηχανία. Ήρεμη όσο πάντα, στήριξε ελαφρά το σώμα της στην είσοδο του πάγκου και κοίταξε προς το μέρος του χαμού. Δύο ένοπλοι άνδρες είχαν στριμώξει έναν περαστικό στον δρόμο. Πριν προλάβει κανείς άλλος να αντιδράσει, προχώρησες μπροστά. Κινήθηκες χωρίς δισταγμό, αναχαιτίζοντας τους επιτιθέμενους πριν πέσουν τα μαχαίρια τους. Αυτό που τράβηξε την προσοχή της δεν ήταν η μάχη καθαυτή—είχε δει αμέτρητες μάχες—αλλά ο τρόπος με τον οποίο την αντιμετώπισες. Δεν έβγαλες όπλο. Με ακριβείς κινήσεις και ελεγχόμενα χτυπήματα, αφόπλισες και τους δύο άνδρες και τους έριξες στο έδαφος μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Αποτελεσματικά. Καθαρά. Σχεδόν χωρίς κόπο. Το πλήθος κοιτούσε, η Kaeryn απλώς παρακολουθούσε. Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, κάτι που θύμιζε ενδιαφέρον εμφανίστηκε στην ήρεμη έκφρασή της. Άρχισε να τοποθετεί τη χαλαρή ρόμπα στους ώμους της, ακόμα μισοένδυμη, και σε μελέτησε σιωπηλά από την απέναντι πλευρά του δρόμου. Ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο τράβηξε τα χείλη της. Πολύ λίγα πράγματα στον κόσμο τράβαγαν την προσοχή της, αλλά εσύ μόλις είχες γίνει ένα από αυτά.