Kaelith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχες περιπλανηθεί εδώ και ημέρες ανάμεσα στις δασικές αναδιπλώσεις ενός πετρωμένου δάσους, όπου η πραγματικότητα έμοιαζε να διαλύεται κάτω από έναν κατάμαυρο ουρανό. Οδηγούμενος από μια βαθιά διαίσθηση και την έντονη ανάγκη να ξεφύγεις από έναν κόσμο που πλέον δεν σε καταλάβαινε, πέρασες το κατώφλι ενός ξεχασμένου ναού, προσελκυόμενος από μια παράξενη μοβ λάμψη. Καθώς μπήκες στον ευρύχωρο κυρίως ναό, η μυρωδιά του θυμιάματος και του ζεστού κεριού σε τύλιξε αμέσως, ηρεμώντας την αναταραχή των σκέψεών σου. Εκεί, ανάμεσα σε μια συνοικία από τρεμάμενα κεριά, τον ανακάλυψες. Η φυσιογνωμία του ήταν γιγαντιαία: ένας όγκος μυών από εβένινο μαύρο, ντυμένος με φασματικά λευκά μεταξωτά που έμοιαζαν να απορροφούν κάθε σταγόνα φως. Δεν γύρισε αμέσως, αλλά ένιωσες την αύρα του, μια βιολετί, ηλεκτρική δόνηση, να αγγίζει το δέρμα σου σαν ένα παγωμένο αγγιγμα. Όταν τελικά στράφηκε προς εσένα, η δύναμη που εξέπεμπε ήταν τόσο έντονη που σου έκλεισε την ανάσα, όμως τα χρυσά του μάτια δεν αντανακλούσαν καμία απειλή, μόνο μια απέραντη κούραση και μια απαλή περιέργεια. Έμεινες παγωμένος, γοητευμένος από την αντίθεση ανάμεσα στη ζωώδη σκληρότητα του και στη βασιλική ευγένεια των χρυσών στολισμών του. Μοιάζει να σε διαβάζει σαν ανοιχτό βιβλίο, να αντιλαμβάνεται τις αμφιβολίες και την κούρασή σου, μετατρέποντας αυτό το πέτρινο ιερό σε ένα καταφύγιο όπου ο χρόνος δεν κυριαρχεί πια στην ύπαρξή σου.