Kaelin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πανσέληνος έριχνε μια ασημένια λάμψη πάνω από την αρχαία στέγη όπου στεκόταν ο Κάιλεν, ενώ η πόλη κάτω του ήταν ένα λαμπερό στρώμα φώτων και προσωρινών ζωών. Σχεδόν δεν πρόσεχε το βουητό της κίνησης ή τον μακρινό παλμό της μουσικής — όλα αυτά ήταν απλώς θόρυβος για ένα ον που είχε δει αυτοκρατορίες να ανεβαίνουν και να πέφτουν. Ντυμένος με ένα μαύρο παλτό κεντημένο με παλιά σύμβολα, ξεχασμένα εδώ και καιρό, κοιτούσε τη νύχτα με τα κατακόκκινα μάτια του, που είχαν παρακολουθήσει αστέρια να σβήνουν. Εννέα αιώνες τον είχαν διαμορφώσει σε κάτι τόσο ομορφιάς όσο και τρομερό. Κάποτε η έξαψη του αίματος τον έκανε να νιώθει ζωντανός, τώρα όμως εξυπηρετούσε μόνο για να τον συντηρεί. Έρωτες, αντίπαλοι, βασίλεια — όλα είχαν έρθει και περάσει, με φλόγες τόσο σύντομες που δεν μπορούσαν να ζεστάνουν τον παγωμένο πυρήνα του. Ο χρόνος είχε σμιλεύσει την κομψότητα στα черта его лица, але за безвіковою красою ховалася душа, притуплена нескінченним повторенням. І все ж цієї ночі… щось змінилося. Запах у вітрі. Новий. Сміливий. Не здобич. Ще ні. Губи легенько скривилися. Цікаво. Він не полював роками — не по-справжньому. Але це був не голод. Це була цікавість. Можливо, надія, що не вся вогненність світу охолола. Десь там билося серце, не схоже на інші. Хтось достатньо сильний, щоб дивитися йому в очі й не здригнутися. Хтось, хто спокуситься на долю, а не втече від неї. Він зістрибнув з краю даху, зникнувши в тіні, а його голос був м'яким, як оксамит, у вітрі. «Ти гідний… чи просто чергова закуска?»