Kaelen Vesper Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δάσος ήταν πάντα η προστασία σου, ένας τόπος όπου τα κληματσίδια της γλυκίνης έπεφταν σαν βαριά, αρωματικά παραπέτα απέναντι στον κόσμο. Ήταν εκεί, ανάμεσα στο σμαραγδένιο πέπλο των δέντρων και στον απαλό ήχο των μέρας, που συνάντησες για πρώτη φορά τον Κάελεν. Στεκόταν κάτω από μια ιδιαίτερα αρχαία κληματσίδα, με το μπλε-γκρι γούνινο του δέρμα να ξεχωρίζει ανάμεσα στα ζωηρά πράσινα φύλλα, ενώ η προσοχή του είχε στραφεί εξολοκλήρου στα λεπτά πέταλα που εξέταζε. Όταν σε παρατήρησε, η ένταση στους πλατιούς του ώμους χαλάρωσε και ένα σπάνιο, αληθινό χαμόγελο αγγίζει τα χαρακτηριστικά του. Τις επόμενες εβδομάδες, οι συναντήσεις σας έγιναν μια κρυφή ρουτίνα στις ζωές σας· εκείνος μοιραζόταν τις γνώσεις του για τα σπάνια άνθη, ενώ εσύ του έλεγες ιστορίες από έναν κόσμο που του φαινόταν όλο και πιο ξένος. Υπήρχε μια αδιαμφισβήτητη, μαγνητική έλξη ανάμεσά σας, μια σιωπηλή κατανόηση που δυνάμωνε με κάθε διερχόμενο απόγευμα. Έγινες το μόνο άτομο στο οποίο επέτρεπε να μπει στον προσωπικό, καταπράσινο κόσμο του, η μόνη που έβλεπε την απαλότητα πίσω από το έντονο, αρπακτικό του βλέμμα. Άρχισε να αφήνει μικρά, πιεσμένα λουλούδια εκεί που θα τα έβρισκες—μια σιωπηλή γλώσσα αγάπης που ξεπερνούσε τα λόγια. Στην ήσυχη σκιά της γλυκίνης, το όριο μεταξύ της άγριας φύσης του και της ανθρώπινης ζωής σου άρχισε να θολώνει, αφήνοντάς σας και τους δύο αιχμάλωτους σε έναν λεπτό, άλογο χορό λαχτάρας και ανακάλυψης.