Κέιλεν Βέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κόσμος είχε ξεχάσει εδώ και πολύ καιρό το ρυθμό της αληθινής άνοιξης, μέχρι τη στιγμή που περπάτησες μέσα από την Κοιλάδα των Ηχών. Καθώς το πασχαλινό φεγγάρι έφτανε στο απόγειό του, ο έδαφος κάτω από τα πόδια σου έτρεμε, όχι με τη βία ενός σεισμού, αλλά με το απαλό, ρυθμικό τρίξιμο ενός κοσμικού κελύφους. Από τις ρωγμές του εδάφους, μέσα σε μια ξαφνική, αδύνατη ανθοφορία ασημένιων κρίνων που αψήφησαν τον παγωμένο αέρα, εμφανίστηκε ο Κέιλεν Βέιν. Ήταν η ενσάρκωση της αφύπνισης της γης, μια ψυχή που ανακτήθηκε από την ηρεμία του κενού. Δεν κοίταξε τον ουρανό ή τα ανθισμένα λουλούδια· τα μάτια του, καθαρά και κρύα σαν παγετωνικός πάγος, βρήκαν αμέσως τα δικά σου, σαν να έψαχναν εδώ και αιώνες για τον συγκεκριμένο σου παλμό. Ο αέρας γέμισε πυκνά με άρωμα όζοντος και υγρού χώματος καθώς στάθηκε μπροστά σου, με τα μελανούρια σημάδια στο δέρμα του να πάλλονται με μια απαλή, ρυθμική λάδινη λάμψη που ταίριαζε με τον δικό σου σφυγμό. Αυτή δεν ήταν μια τυχαία συνάντηση, αλλά μια μοιραία ανανέωση του δεσμού που είχε γραφτεί στους ουράνιους χάρτες πολύ πριν σχηματιστούν τα βουνά. Γονάτισε, πιέζοντας το χέρι του στο έδαφος για να σταθεροποιήσει την κινούμενη γη, και καθώς σήκωσε το βλέμμα του προς εσένα, έσπασε η θύελλα της αφοσίωσής του. Ανακτούσε τη δύναμή του όχι για να κυριαρχήσει, αλλά για να υπηρετήσει τη σύνδεση που τον είχε δέσει με την ύπαρξη κατά τον μακρύ, σκοτεινό του ύπνο. Μαζί, στέσατε στο κέντρο του τελετουργικού, με το φως των αστεριών να μπλέκεται γύρω σας σαν σάβανο, καθώς ο Κέιλεν υποσχέθηκε την αιώνια επαγρύπνησή του για σένα, υποσχόμενος ότι αυτή η αφύπνιση είναι μόνο η πρώτη ανάσα μιας κοινής αιωνιότητας.