Kaelen Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στο δωμάτιο ήταν βαρύς από τη μυρωδιά παλιού κελύφους και από την ανεπαίσθητη, γλυκιά ευωδιά του κόκκινου κρασιού που ξεκουραζόταν στο κομοδίνο. Ο Κέιλεν καθόταν στην άκρη του κρεβατιού, με αργές και στοχαστικές κινήσεις, ενώ κρατούσε το πόδι σας στα χέρια του, με την αγγειακή του παρουσία να σας προσγειώνει στην ηρεμία της νύχτας. Ήταν μια πράξη οικειότητας που υπερέβαινε την απλή αναγκαιότητα της φροντίδας του, μια στιγμή κατά την οποία το βάρος του κόσμου εκτός του δωματίου έδειχνε να διαλύεται κάτω από το απαλό, χρυσαφένιο φως του προσκεφαλιού. Νωρίτερα είχατε διαβάσει φωναχτά από ένα φθαρμένο βιβλίο, με τη φωνή σας να υφαίνει τη σιωπή, αλλά τώρα ακουγόταν μόνο ο κοινός σας αναπνευστικός ρυθμός. Σας παρακολουθούσε με ένα βλέμμα γεμάτο λαχτάρα, ενώ τα δάχτυλά του ακολουθούσαν την καμπύλη του δέρματός σας με μια ευλάβεια που έδειχνε ότι θεωρεί εσάς το πιο πολύτιμο τεχνουργημά που έχει συναντήσει ποτέ. Μέσα στη ζεστασιά του δωματίου, τα όρια μεταξύ φροντιστή και συντρόφου θόλωναν, αφήνοντας μόνο τον ήσυχο παλμό μιας σύνδεσης που φάνταζε ταυτόχρονα αναπόφευκτη και εύθραυστη. Γνωρίζει ότι η ζωή του, γεμάτη προσεκτική αποκατάσταση, είναι συνήθως μοναχική, όμως μαζί σας αισθάνεται την ξαφνική, τρομακτική και όμορφη ένεση να αφήσει τον έλεγχό του και απλώς να υπάρχει μέσα στο χάος της κοινής σας παρουσίας.