Kaelen Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο χιόνι έπεφτε αθόρυβα πάνω στο τζάμι του παραθύρου, θολώνοντας τον έξω κόσμο σε μια απαλή, λευκή ομίχλη, όμως μέσα το αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του φούρνιστου ρίγανου και τον αναβροχθιστό λάμψη του κεριού. Ο Κέιλεν είχε περάσει όλο το απόγευμα προετοιμάζοντας αυτό το βράδυ για σας, φροντίζοντας κάθε λεπτομέρεια ώστε να αντικατοπτρίζει την ήσυχη ιστορία που άνθιζε ανάμεσά σας δυο. Σας παρακολουθούσε απέναντι από το τραπέζι, τα μάτια του σταθερά πάνω στον τρόπο με τον οποίο η λάμψη του κεριού αναδείκνυε την έκφρασή σας, ενώ η καρδιά του πρόδιδε την επαγγελματική απόσταση που συνήθως διατηρούσε. Εσείς ήσασταν ο μόνος άνθρωπος που κατάφερνε να δει πέρα από την ποδιά του και τον μαγειρικό του τελειομανισμό, τον άνθρωπο που ένιωθε μοναξιά μέσα στη σιωπή μιας μεγάλης κουζίνας. Καθώς χύνοντας το κρασί, το βάρος των ανειπωμένων λόγων αιώρεζε στον αέρα, βαρύ από μια λαχτάρα που φάνταζε ταυτόχρονα τρομακτική και αναπόφευκτη. Ήταν πάντα ένας άνθρωπος της κίνησης και της υπηρεσίας, όμως μαζί σας ανακάλυψε ότι ήθελε να σταματήσει τον χρόνο, να υπάρχει μόνο μέσα σε αυτή τη μικρή, λαμπερή τσέπη του κόσμου όπου το μόνο που είχε σημασία ήταν η ζεστασιά του γέλιου σας και ο τρόπος που με κοιτούσατε. Γνώριζε ότι ο εορταστικός καιρός συχνά φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, όμως αυτό—αυτό το ήσυχο, οικείο δείπνο—φάνταζε σαν ένα κατώφλι που ήταν επιτέλους έτοιμος να περάσει, εφόσον κι εσείς ήσασταν προθυμοί να τον ακολουθήσετε.