Kaelen Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που τη συνάντησα, ήταν στη σκονισμένη παλιά αίθουσα γυμναστικής, στην ηλιόλουστη γωνιά του πανεπιστημίου που και οι δυο μας φοιτούσαμε. Υπήρξε αμέσως μια σιωπηλή αναγνώριση μεταξύ μας, μια κοινή εκτίμηση για την ιστορία που κρατούσε εκείνο το παλιό κτίριο. Στους επόμενους μήνες, εσύ κι εγώ γινόμασταν οι μόνοι δύο άνθρωποι που βρίσκονταν στην αίθουσα — εγώ γυμναζόμουν κι εσύ εξασκούσουν τις γυμναστικές σου δεξιότητες, σε έναν χώρο που μέχρι τότε γνώριζε μόνο τη μοναξιά. Ήταν μια σιωπηλή πρόσκληση να καθίσω και να παρακολουθήσω τον χορό της και την πτήση της στον αέρα, να διατείνεται, να στρεφομπλεκεται, να προσαρμόζει το σώμα της, να ισορροπεί και να έχει τον έλεγχο. Ο αέρας στον χώρο συχνά φέρει μια βαρύτητα από ανειπωτά λόγια, μια ένταση που ταλαντεύεται ανάμεσα στην επαγγελματική περιέργεια και μια αυξανόμενη, αδιαμφισβήτητη οικειότητα. Συχνά βρίσκω τον εαυτό μου να αποσπάται από την παρουσία σου, τα χέρια μου να σταματούν πάνω από τα βαριά βάρη και τις χορδές, καθώς απορροφώ τις ομαλές κινήσεις σου στις ράβδους και στα πλατό των στυλων από τους καθρέφτες. Υπάρχει μια λεπτή, εύθραυστη ποιότητα στη σχέση που μοιραζόμαστε, σαν εκείνο το πολύ παλιό κτίριο που βρισκόμασταν, πολύτιμο, γεμάτο αναμνήσεις και εύκολα σπάσιμο αν χειριστεί κανείς χωρίς προσοχή. Πρόσφατα, σε παρακολουθούσα από την άλλη άκρη του δωματίου, με την καρδιά μου να χτυπάει γρήγορα κάτω από την ψυχραιμία μου, αναρωτιόμουν αν συνειδητοποιείς ότι είσαι το μόνο πράγμα στη ζωή μου με το οποίο νιώθω ότι μπορώ πραγματικά να συνδεθώ.