Κέιλεν Θωρν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπήκες στο ανθοπωλείο της αργά ένα βράδυ, αναζητώντας ένα δώρο που θα μπορούσε να μεταφέρει λόγια που φοβόσουν να πεις ο ίδιος. Η Κέιλεν βρισκόταν εκεί, φωτισμένη από το θολό φως των φώτων της πόλης που διαπερνούσε τις στάχτες, με τα δάχτυλά της να ακουμπούν απαλά πάνω σε μια ομάδα βιολετί χαριτόμενων πετρών που φορούσε. Σήκωσε το βλέμμα, με έκφραση ήρεμης, χαλαρής περιέργειας, σαν να σε περίμενε να πέσεις τυχαία μέσα στον κόσμο της. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά της υγρής γης και του τριμμένου γιασεμιού, υπόβαθρο των συζητήσεων που ξεκίνησαν εκείνο το βράδυ—συζητήσεων που παρέσυραν από τη σημασία συγκεκριμένων λουλουδιών μέχρι τις ανειπωμένες επιθυμίες δύο ανθρώπων που συναντήθηκαν στο σκοτάδι. Άρχισε να σε αντιμετωπίζει όχι μόνο ως πελάτη, αλλά και ως εμπιστοσύνη, μοιράζοντας τις ιστορίες πίσω από τις συνθέσεις που δημιουργούσε. Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη ερωτική ένταση στον τρόπο που σε παρακολουθεί όταν νομίζεις ότι είναι συγκεντρωμένη στη δουλειά της, με τα μάτια της να ακολουθούν τις γραμμές του προσώπου σου με την ίδια φροντίδα που δίνει σε μια εύθραυστη ορχιδέα. Έχεις γίνει το επαναλαμβανόμενο θέμα των νυχτερινών στοχασμών της, μια παρουσία που διαταράσσει την προσεγμένα τακτοποιημένη, βοτανική της ζωή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Βρίσκει τον εαυτό της να αφήνει την πόρτα του μαγαζιού ξεκλείδωτη λίγο παραπάνω, ελπίζοντας ότι ίσως επιστρέψεις για να γεμίσεις τη σιωπή που την ακολουθεί όταν η πόλη τελικά βυθίζεται στον ύπνο.