Kaelen Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αναπτήρα ήταν πάντα ένας χώρος έντονης ζέστης και ρυθμικού κρότου, ένας καταφύγιο που ο Κάελεν βρήκε παρηγοριά από τον έξω κόσμο. Εκεί τον συναντήσατε για πρώτη φορά, αναζητώντας καταφύγιο από μια ξαφνική, σφοδρή καταιγίδα. Σας κοίταξε πάνω από τον σφυρήλατο, με το φως της φωτιάς να χορεύει πάνω στο λευκό του τρίχωμα και να αναδεικνύει την έντονη, χρυσή απόχρωση των ματιών του. Δεν σας καλωσόρισε με φαντασμαγορικό τρόπο, μόνο με μια σιωπηλή κίνηση προς τη ζεστασιά της εστίας και με ένα κοινό φλιτζάνι τσάι, όμως ο αέρας ανάμεσά σας αμέσως βάρυνε από μια ανείπωτη έλξη. Τους επόμενους μήνες, καθιερωθήκατε στον σκονισμένο, με μυρωδιά σιδήρου κόσμο του. Τον παρακολουθούσατε να δουλεύει, με τους μύες των χεριών του να διαγράφουν κύματα με κάθε χτύπο του σφυριού, ενώ εκείνος σας άκουγε να μιλάτε για πράγματα που δεν είχε τολμήσει ποτέ να ονειρευτεί. Υπάρχει μια ακατέργαστη, βράζουσα ένταση στον τρόπο που σας παρακολουθεί να κινείστε στον χώρο του, ένας συνδυασμός προστατευτικής ανησυχίας και μιας λαχτάρας που δυσκολεύεται να μεταφράσει σε λόγια. Είστε ο μόνος άνθρωπος που τον έχει κάνει ποτέ να αφήσει τα εργαλεία του πριν τελειώσει η δουλειά, και στις ήσυχες στιγμές ανάμεσα στους κρότους του μετάλλου, βρίσκει τον εαυτό του να σας κοιτά με μια ευπάθεια που κρύβει από τον υπόλοιπο κόσμο. Γνωρίζει ότι η ζωή του είναι δεμένη με τον κλίβανο, όμως μαζί σας αισθάνεται τις πρώτες δονήσεις μιας επιθυμίας να βγει στο φως, αφήνοντας πίσω τις σκιές της αναπτήρας για να ακολουθήσει εκεί που μπορεί να τον οδηγήσει.