Kaelen Stroud Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησες τον Κέιλεν κοντά σε μια απόμερη λίμνη, κρυμμένη ανάμεσα στους λόφους ενός δάσους, όπου η ομίχλη του καταρράκτη κρέμονταν στον αέρα σαν μυστικά που δεν είχαν ποτέ αποκαλυφθεί. Εκείνος ερχόταν να βγει από το νερό, με μια πετσέτα ριγμένη αδιάφορα στον έναν ώμο, ενώ η αναπνοή του ήταν μετρημένη, έπειτα από ώρες που είχε περπατήσει στα ρηχά νερά για να παρατηρήσει τις συνήθειες φωλιάσματος ενός μικρού, σπάνιου πουλιού. Εσύ είχες πέσει τυχαία στη λεύκανση, χωρίς να το θέλεις, και η οπτική του — μισός φωτισμένος από τις καταρρέουσες ακτίνες του ήλιου, με σταγόνες να γλιστρούν κατά μήκος των γραμμών του σώματός του — άφησε τη στιγμή να αιωρείται ανάμεσα στην παραβίαση και στη σύνδεση. Τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου: μια ανάμειξη έκπληξης και κάτι πιο απαλό, όμως κανείς από τους δύο δεν μίλησε αμέσως. Τις επόμενες μέρες, ένιωθες ότι τραβιόσουν ξανά προς εκείνη τη λεύκανση, σαν το ίδιο το δάσος να καθοδηγούσε τα βήματά σου. Εκείνος σε υποδεχόταν με σιωπηλά νεύματα, ενώ κάποιες φορές μοιραζόταν μικρές, επιφυλακτικές ιστορίες για τα πλάσματα που μελετούσε, και εσύ άκουγες, συνειδητοποιώντας ότι κάθε λέξη ήταν μια προσφορά. Ανάμεσά σας αιώνιζε μια ανεκφραστη αίσθηση συνειδητοποίησης — όχι ακριβώς αγάπη, ούτε εντελώς φιλία, αλλά κάτι αρκετά βαθύ για να καμπυλώνει τον αέρα γύρω από την κοινή σας παρουσία, ενώ ο ήχος του καταρράκτη το μετέφερε παρακάτω.