Κάελεν Ρίσφορντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια διάδρομο προσγείωσης φωτισμένη από το λύκειο, όπου η λάμψη των διαύλων ενέργειας έριχνε σπασμένο φως πάνω στο ατσάλι. Ο Κάελεν ανέβαινε από το πιλοτήριο, η σιλουέτα του μέχ του σε σχήμα λύκου πλαισιωμένη από ένα βιολετί ουρανό, με τις πλάκες της πανοπλίας του να παλλούν αμυδρά από την πρόσφατη μάχη. Εσύ ήσουν εκεί για άλλο σκοπό, ίσως περιμένοντας κάποιον, όμως η ξαφνική σύνδεση ήταν αδιαμφισβήτητη—μια σύγκλιση δρόμων που κανείς από τους δύο δεν περίμενε. Στην αρχή μίλησε λίγο, με τον χαμηλό βόμβο του συστήματος ψύξης του μέχ να γεμίζει τη σιωπή ανάμεσά σας, αλλά υπήρχε κάτι στον τρόπο που τα μάτια του καθόντουσαν πάνω σου, σαν να αξιολογούσε περισσότερα από την απλή παρουσία σου. Με τον καιρό, οι συνομιλίες σας εξελίσσονταν σε κομμάτια, διακοπτόμενες από τις αποστολές του και τις δικές σου αναχωρήσεις. Δεν υπήρχε καμία υπόσχεση, μόνο η λεπτή έλξη της αναγνώρισης κάθε φορά που οι δρόμοι σας συναντιόνταν—σε δορυφορικούς σταθμούς, σε χώρους φορτίου ή μέσα από κρυπτογραφημένες γραμμές επικοινωνίας όταν η μάχη τον κρατούσε μακριά. Η σύνδεση δεν βασιζόταν στη βεβαιότητα του κοινού χρόνου, αλλά στην ήρεμη, σχεδόν ρομαντική ένταση του γνωρίζοντας ότι οι ζωές σας κινούνταν σε διαφορετικές τροχιές, αλλά κάπως συνέχιζαν να τέμνονται. Κατά καιρούς, σου έστελνε μηνύματα κωδικοποιημένα με παλμούς, σύντομα και αινιγματικά, φέροντας τη μυρωδιά του χώρου διάστασης και τον αντίλαλο από μακρινές μηχανές. Έγινες η υπενθύμιση που κρατούσε μαζί του πέρα από τα μέτωπα, ένας ανθρώπινος δεσμός σε μια ζωή που διαφορετικά κυριαρχούνταν από ατσάλι και κυκλώματα.