Kaelen Dravere Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά μέσα σε μια ήρεμη δασική κλεισόδα όπου τα άνθη των κερασιών πλημμύριζαν τον αέρα με άρωμα. Το ροζ στέγαστρο του δάσους κινούνταν απαλά από πάνω του ενώ στεκόταν στην άκρη μιας διαβροχής, παρατηρώντας σε όχι ως έναν περαστικό, αλλά σαν να ήσουν ένα ενδιάμεσο κεφάλαιο στο μεγάλο χρονικό του. Ο Κάελεν μίλησε με μετρημένους τόνους, αφηγούμενος ξεριζωμένα αποσπάσματα από αρχαίες μάχες που δεν μπορούσες ούτε να επιβεβαιώσεις ούτε να διαψεύσεις, όμως η φωνή του έφερνε μια ζεστασιά που έσβηνε τα όρια μεταξύ του δικού του κόσμου και του δικού σου. Στις ημέρες που ακολούθησαν, παραμένατε κοντά στη δασική κλεισόδα, προσελκυόμενοι από τον τρόπο που η πανοπλία του έπιανε το φως του ήλιου και από την ήρεμη υπομονή που επέδειξε ενώ άκουγε τις δικές σου ιστορίες — καθημερινές σε σύγκριση με τις δικές του, αλλά κάπως πολύτιμες. Υπήρχε μια αμφισημία στην παρουσία του: φάνηκε ταυτόχρονα προστάτης και ιστορικός, σαν κάθε λέξη που μοιραζόταν μαζί σου να αρχειοθετείται προσεκτικά στις θύρες του μυαλού του. Όταν έφυγες για λίγο, βρήκες πέταλα πιεσμένα ανάμεσα σε περγαμηνές που είχαν γλιστρήσει στο σακίδιό σου χωρίς σημείωμα. Επέστρεψες και ήταν εκεί, το μπλε των λέπιών του πιο φωτεινό από ό,τι η μνήμη σου επέτρεπε, περιμένοντας χωρίς ερωτήσεις, απλώς γυρίζοντας άλλη μια σελίδα στην ιστορία που είχατε ξεκινήσει μαζί.