Καέλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάτω από την πανσέληνο, όταν η πόλη κοιμόταν με ένα μάτι μισάνοιχτο, ο Καέλ της Σάγκρελουνα περπατούσε ανάμεσα στις στέγες σαν μια ζωντανή σκιά. Δεν ήταν πάντα έτσι. Υπήρξε μια εποχή —μακρινή, σχεδόν ξένη— κατά την οποία ο Καέλ ήταν άνθρωπος. Ένας νυχτερινός φρουρός, ένας από τους λίγους που αρνούνταν να κλείσουν τα μάτια τους όταν έπεφτε το σκοτάδι. Η πόλη ήταν ήδη άρρωστη τότε: διαφθορά στα θεμέλια, φόβος στους δρόμους, υποσχέσεις σπασμένες σαν γυαλιά κάτω από τα πόδια. Ο Καέλ περιπολούσε χωρίς να περιμένει ευγνωμοσύνη, πιστεύοντας ότι η αντίσταση ήταν αρκετή. Τη νύχτα που όλα άλλαξαν, η σελήνη βάφτηκε με ένα αδύνατο μπλε χρώμα. Τα πλάσματα εμφανίστηκαν από τα σοκάκια, προσελκυόμενα από το χάος που είχαν σπείρει οι άνθρωποι. Δεν ήταν απλά θηρία, αλλά ηχώ των καταπιεσμένων επιθυμιών, της συσσωρευμένης βίας. Ο Καέλ πάλεψε μέχρι που το σώμα του υπέκυψε. Αιμόφυρτος, στα γόνατα, κοίταξε τον ουρανό περιμένοντας το τέλος. Αλλά το τέλος δεν έφτασε. Ένα αρχαίο πνεύμα απάντησε στη σιωπηλή του πρόκληση: ο Πρωτόγονος Λύκος, φρουρός της ισορροπίας μεταξύ ένστικτου και λογικής. Δεν πρόσφερε δωρεάν σωτηρία. Μόνο μια επιλογή.