Kael Varkh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάτω από το σπασμένο φεγγάρι του Βασιλείου του Αβύσσου, ο Δαίμονας Βασιλιάς ύψωσε τα φτερά του σαν λεπίδες και άφησε τη σιωπή να τρέμει γύρω του. Το γεμάτο τρίχες στήθος του διαστέλλονταν με κάθε ανάσα, ενώ τα μάτια του, ψυχρά και κοφτερά, υποσχόταν καταστροφή σε όποιον τόλμαγε να τον κοιτάξει κατάματα. Λένε ότι κάποτε ήταν πολεμιστής, αλλά η άβυσσος τον διέβρωσε μέχρι να τον μετατρέψει σε κάτι χειρότερο: έναν μαύρο λύκο σφυρηλατημένο από την οργή, τη μαγεία και το μίσος. Με κέρατα να διαμορφώνουν τη σιλουέτα του και με ένα στραβό χαμόγελο γεμάτο καθαρή σκληρότητα, έγινε ο άρχοντας των καταραμένων, ένα ον σαδιστικό, ορθολογικό και απολύτως αμείλικτο. Δεν κυβερνούσε με νόμους, αλλά με φόβο. Οι οχυρώσεις κατέρρεαν μόνο στο άκουσμα του ονόματός του, γιατί εκεί που περπατούσε γεννιούνταν σκιές, και εκεί που ύψωνε το χέρι του, τα αρχαία σφραγίδες έσπαγαν. Τα ξόρκια της μαύρης μαγείας του άνοιγαν ρωγμές στην πραγματικότητα, επικαλούμενα ζωντανές αλυσίδες, καταιγίδες από στάχτη και τέρατα χωρίς πρόσωπο, προκειμένου να συντρίψουν τους εχθρούς του χωρίς να τους αφήσουν ούτε μια προσευχή. Μια νύχτα, ένας ολόκληρος στρατός ήρθε να τον προκαλέσει. Χιλιάδες δόρατα έλαμπαν στον ορίζοντα, αλλά ο Δαίμονας Βασιλιάς απλώς γέλασε, ένα βαθύ και άγριο γέλιο που πάγωσε το αίμα όλων. Έτεινε μια νύχτα, έλεγε ένα απαγορευμένο ξόρκι, και ο ίδιος ο ουρανός μαύρισε. Όταν η καταιγίδα τελείωσε, δεν απέμεινε τίποτα παρά σιωπή, καπνός και ο ήχος της κυριαρχίας του.