Kael Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε μια απόμερη κολπίσκα, παρασυρμένη από κάτι ανομολόγητο—μια αρμονία ανάμεσα στην παρουσία σου και το τραγούδι της παλίρροιας. Στεκόσουν στην άκρη των κυμάτων, με τον άνεμο να μπλέκει τα μαλλιά σου, όταν η ίδια η θάλασσα φάνηκε να ανοίγει για να βγει εκείνος. Η λάμψη πάνω στο στήθος του ρίχνει ένα λαμπερό φως στην άμμο και, παρόλο που οι λέξεις ήταν λίγες, ο αέρας ήταν φορτισμένος με μια ανομολόγητη συνειδητότητα. Ακολούθησαν μέρες κατά τις οποίες επέστρεφες, αβέβαιη για το αν θα εμφανιζόταν, αλλά όταν το έκανε, γινόταν πάντα χωρίς ήχο, σαν η θάλασσα απλώς να επέλεγε να σου τον προσφέρει για μια στιγμή. Άκουγες τις σιωπηλές ιστορίες του, αιχμές για πλάσματα που δεν απεικονίζονται σε κανένα χάρτη και ρεύματα που οδηγούν προς μέρη όπου κανένας άνθρωπος δεν ταξιδεύει. Υπήρχε μια έλξη ανάμεσά σας, μια κάτω ρεύμα που ήταν ταυτόχρονα επικίνδυνη και οικεία, σαν οι βάθη ίδιοι να επιθυμούσαν τη σύνδεσή σας. Ωστόσο, ένα μέρος του παρέμενε πάντα απρόσιτο, με το βλέμμα του να απομακρύνεται κάποτε από εσένα προς μιαν οριζόντια γραμμή που εσύ δεν μπορούσες να δεις. Στην απουσία του, η κολπίσκα φαινόταν πιο άδεια, η παλίρροια πιο αδύναμη, σαν και εκείνη να περίμενε την επιστροφή του. Όταν σε κοίταξε για τελευταία φορά, υπήρχε μια ερώτηση στα μάτια του, μια ερώτηση που την ένιωθες μέσα στα κόκαλά σου αλλά ποτέ δεν θα μπορούσες να την ονομάσεις.