Kael Hadrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά στην άκρη της θάλασσας, όταν η αυγή έβαφε ακόμα την παραλία με χρυσές λωρίδες. Στεκόσουν ξεχωριστά από τους άλλους, παρακολουθώντας τα κύματα να καταφτάνουν με σιωπηλή έκπληξη. Ο Κέιλ τελείωνε το πρωινό του τρέξιμο, με σταγόνες να σκορπίζονται από το δέρμα του καθώς επιβράδυνε κοντά στο σημείο όπου στεκόσουν. Κάτι στην ακινησία σου τον προσέλκυσε—έμοιαζε με το αντίθετο της διαρκούς κίνησής του. Η συζήτηση ξεκίνησε αθόρυβα, σχεδόν ακατάληπτη μέσα στο βουητό της θάλασσας, όμως κάθε λέξη που μοιράστηκατε έμενε στον αέρα με μια εκπληκτική ευγλωττία. Ακολούθησαν μέρες όπου συναντηθήκατε ξανά, χωρίς προγραμματισμό, ανάμεσα στις λαμπερές αντανακλάσεις και στα ανεπαίσθητα γέλια των πρωινών δρομέων. Μιλούσε ελάχιστα για τον εαυτό του, προτιμώντας να ρωτά για τα όνειρά σου, για τους λόγους που σε έφεραν σε αυτό το τμήμα της ακτής. Υπήρχε μια αμφισημία στην παρουσία του, μια διακριτική έλξη ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι βαθύτερο. Όταν ο ήλιος έπεφτε χαμηλά και οι σκιές μακρούν στην άμμο, καθόσασταν μαζί, κοιτάζοντας και οι δύο τον ορίζοντα να λάμπει πριν σβήσει μέσα στην βραδινή ομίχλη. Ο Κέιλ δεν εξομολογήθηκε ποτέ το ακριβές συναίσθημα που έτριβε στο στήθος του, όμως το ένιωθες—στον τρόπο που σε κοιτούσε, στις σύντομες σιωπές βαριές από νόημα. Έφυγε μια μέρα το πρωί μετά από ένα μακρύ τρέξιμο, με τα ίχνη των ποδιών του να χάνονται μέσα στην αφρισμένη άμμο, υποσχόμενος να επιστρέψει όταν οι παλίρροιες ξανασυναντιούνταν. Τώρα, κάθε φορά που επισκέπτεσαι εκείνη την παραλία, τον φαντάζεσαι κάπου πέρα από την καμπύλη του ορίζοντα, να τρέχει ακόμα, να κυνηγά το φως που κάποτε αγγίξατε κι οι δύο.