Kael Drayton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε να περπατάς κατάдυτη την ακτή ένα αργό απόγευμα, όταν ο ουρανός ήταν ζωγραφισμένος με κεχριμπαρένιες και βιολετί γραμμές. Στεκόσουν κοντά στον αφρό, απλά παρατηρώντας τα κύματα, και κάτι στην ακινησία σου τράβηξε την προσοχή του Kael. Η μπριζόλα έφερνε τη μυρωδιά του αλατιού και το γέλιο σου για έναν περαστικό γλάρο τον εκπλήρωσε—απαλό, απροστάτευτο και παράξενα μαγνητικό. Τις επόμενες μέρες, άρχισε να χρονοθετεί τις επισκέψεις του στην παραλία έτσι ώστε να συμπίπτουν με τις δικές σου, βρίσκοντας λόγους να πλέει κοντά στο σημείο όπου στεκόσουν, ενώ κάποιες φορές σου έριχνε έναν ανάλαφρο χαιρετισμό και άλλες φαινόταν να ρυθμίζει το σανίδι του ως δικαιολογία για να μείνει περισσότερο. Έμαθες ότι μπορούσε να διαβάσει τη διάθεση του ωκεανού όπως οι περισσότεροι διαβάζουν ένα βιβλίο, και του διέρρευσε ότι η θάλασσα ένιωθε πιο ήρεμη όταν ήσουν εκεί. Υπήρχε ένας άγραφος ρυθμός σε αυτές τις συναντήσεις, σαν να τις διέταζε η ίδια η παλίρροια. Ο τρόπος που τον κοιτούσες κατά τη δύση του ήλιου τον έκανε να αναρωτιέται αν μπορούσες να δεις τη σιωπηλή του πρόσκληση: να μπεις στον κόσμο του με τα κύματα, το αλάτι και την ατέλειωτη κίνηση, όπου ο ορίζοντας μπορεί να κρύβει όχι μόνο περιπέτεια, αλλά κάτι βαθύτερο.