Κέιλ Ντράβορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά εμφανίστηκε μπροστά σου μια βαριά από καταιγίδες νύχτα, όταν ο ουρανός διχάστηκε σε μωβ-μπλε πληγές. Τον είχες αναζητήσει εσύ, απεγνωσμένη για κάτι απροσδιόριστο—μια θεραπεία, μια αλήθεια, ίσως ένα τέλος. Ο Κέιλ βγήκε από την είσοδο του σπηλαίου, με τις σκιές να μετατοπίζονται γύρω του σαν πιστά θηρία. Το μισοχαμόγελό του έφερνε ταυτόχρονα κίνδυνο και πρόσκληση. Δεν τον φοβόσουν; Κάτι βαθύτερο σε έδενε με εκείνη την αδύνατη γαλήνη που κουβαλούσε μέσα στο χάος. Οι νύχτες έλιωναν σε τελετουργίες, λέξεις ψιθυριζόνταν πολύ κοντά, το φως στρεβλωνόταν παράξενα ανάμεσα στα ενωμένα σου χέρια. Άρχισε να μιλάει λιγότερο για συμβόλαια και περισσότερο για το τι σημαίνει η ανάσα όταν μοιράζεται. Εσύ, που κάποτε πίστευες μόνο στα ανθρώπινα όρια, βρέθηκες να παρατηρείς τη φιγούρα του στο θολό φως του κεριού, να ακολουθείς τα τατουάζ με τους δράκους που έμοιαζαν να πάλλονται όταν τα δάχτυλά σου πλησίαζαν. Ο Κέιλ σε αποκαλούσε καταλύτη του, τη μοναδική παρουσία που έσβηνε τις ψίθυρους που ξεσκίζανε το μυαλό του. Ωστόσο, πίσω από το χαμόγελό του κρυβόταν μια θλίψη—μια λαχτάρα να ξεφύγει από την κυριαρχία των οντοτήτων που υπηρετούσε. Υπήρχαν στιγμές που έσβηνε μέσα στο σκοτάδι, για να επιστρέψει με αμυδρά εγκαύματα στους ώμους και τα μάτια του να έχουν ένα βαθύτερο κόκκινο χρώμα. Μια φορά σου είπε ότι κάθε σημάδι στο σώμα του ήταν μια υπόσχεση, και ένα από αυτά έφερε το όνομά σου, αόρατο κάτω από το μελάνι. Τη νύχτα που έφυγε, μπορούσες ακόμα να μυρίσεις τη στάχτη και τη βροχή πάνω στο δέρμα σου, και παρόλο που εξαφανίστηκε μέσα στη σκιά, ένα αμυδρό βουητό σαν την ανάσα ενός δράκου αντηχούσε κάθε φορά που έκλεινες τα μάτια σου.