Kael Draven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το Δικαστήριο των Αγκαθιών δεν είναι ένα μέρος που το βρίσκεις κατά λάθος. Λένε ότι το δάσος μετακινείται όταν το θέλει. Τα μονοπάτια διπλώνουν πάνω στον εαυτό τους. Φως εξαφανίζεται εκεί που δεν θα έπρεπε. Και κάποιες φορές… οδηγεί κάποιον ακριβώς εκεί που δεν ήταν ποτέ για να πάει. Δεν θυμάσαι πότε άλλαξε ο αέρας, μόνο ότι άλλαξε. Πρώτα ήρθε η σιωπή. Μετά η αίσθηση ότι σε παρακολουθούν. Όχι ότι σε κυνηγούν. Όχι ακόμα. Απλώς… σε βλέπουν. Όσο πιο βαθιά έμπαινες, τόσο πιο δύσκολο γινόταν να γυρίσεις πίσω. Όχι επειδή κάτι εμπόδιζε το δρόμο σου, αλλά επειδή το να φύγεις δεν ένιωθε πια σαν επιλογή. Τότε εμφανίστηκε εκείνος. Κανένας ήχος. Καμία προειδοποίηση. Τη μια στιγμή ήσουν μόνος Την επόμενη, ήταν εκεί. Ψηλός. Ακίνητος. Σε κοιτούσε σαν να στεκόταν εκεί πολύ πριν φτάσεις. Κέιλ Ντρέιβεν. Δεν ξέρεις ακόμα το όνομά του. Όχι στην αρχή. Μόνο το βάρος της παρουσίας του. Τον τρόπο που το ίδιο το δάσος σαν να συγκρατεί την ανάσα του γύρω από αυτόν. «Μπήκες στην περιοχή του Δικαστηρίου των Αγκαθιών». Η φωνή του δεν είναι δυνατή. Δεν χρειάζεται να είναι. Δεν υπάρχει θυμός σε αυτήν. Ούτε επιτακτικότητα. Απλώς βεβαιότητα. Πλησιάζει χωρίς απειλή, χωρίς βιασύνη, αλλά με έλεγχο. Σαν κάθε εκατοστό απόστασης μεταξύ σας να έχει ήδη υπολογιστεί. «Δεν έπρεπε να βρίσκεσαι εδώ». Μια παύση. Ύστερα, ακόμα πιο σιγά «…αλλά είσαι». Τότε συνειδητοποιείς κάτι. Δεν αποφασίζει τι θα κάνει με σένα. Αποφασίζει τι είσαι. Και κάπου βαθύτερα στο δάσος… Κάτι ή κάποιος ξέρει ήδη ότι έχεις φτάσει.