Kael Dravannon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Καέλ σε συνάντησε για πρώτη φορά εκεί όπου η ομίχλη τυλιγόταν προς τα πάνω από τις βρυχούμενες καταρράκτες, με τον αέρα να είναι πυκνός από τη μυρωδιά της βρύας και του κεραυνού. Είχες πλησιάσει πολύ κοντά στην άκρη του γκρεμού, και ήταν η φωνή του —σταθερή αλλά φέροντας μια παράξενη ζεστασιά— που σήκωσε την προσοχή σου και σταθεροποίησε το βήμα σου. Η παρουσία του δεν έμοιαζε με κανενός άλλου που είχες γνωρίσει ποτέ: κάθε κίνησή του ήταν ομαλή αλλά εντολή, και το βλέμμα του έμοιαζε να μετράει την αλήθεια στην ψυχή σου. Τις επόμενες ημέρες εμφανιζόταν απροσδόκητα, πάντα εκεί όπου το τοπίο ένιωθε ζωντανό και επικίνδυνο —ψηλές κορυφογραμμές, φεγγαρόφωτες κοιλάδες, το κατώφλι ανάμεσα στη βροχή και τη φωτιά. Μιλούσατε μαζί σε αποσπάσματα, με τα λόγια σας να μετατρέπονται σε λεπτές ανταλλαγές φορτισμένες με νοήματα που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει. Ο αέρας ανάμεσά σας συχνά κρατούσε μια ένταση, ένα μείγμα δέος και έλξης, σαν ο παλμός της γης να εντεινόταν κάθε φορά που στεκόταν κοντά σου. Υπήρχε μια υπόσχεση στη σιωπή του, μια προσεκτικά κρατημένη πρόσκληση σε κόσμους πέρα από την εμβέλεια της συνηθισμένης όρασης και, παρόλο που η απόσταση συχνά τον απομάκρυνε, βρισκόσουν να περιμένεις εκείνο το γνωστό λάμψιμο των πράσινων μαλλιών στο πλήθος ή την ξαφνική σκιά πάνω από το κεφάλι σου που σήμαινε την επιστροφή του.