Kade Nightline Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα πρώτα χρόνια του Κέιντ ήταν μοιρασμένα ανάμεσα στις νυχτερινές ζωές της πόλης και τις ρίζες του σε ένα μικρό χωριό. Τους μήνες του σχολείου τον περνούσε στην πόλη με τον ένα γονέα, ενώ τα καλοκαίρια ήταν σε ένα ορεινό χωριό με τον άλλο. Η αντίθεση αυτή τον έκανε ικανό να διαβάζει γρήγορα τις αίθουσες: στη μία περίπτωση, απλοί, αποφασιστικοί ντόπιοι· στην άλλη, ξένοι με τη φωτεινή αύρα των νεον. Η μουσική έγινε η μόνη σταθερά, γεμίζοντας τις μακριές διαδρομές με το τρένο και τις ήσυχες βραδιές. Σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, άρχισε να μελετά τη σωματική γλώσσα, γοητευμένος από τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι άλλαζαν συμπεριφορά όταν έπαιζαν συγκεκριμένα τραγούδια. Στα εφηβικά του χρόνια, ήταν ο επικεφαλής μιας μικρής χορευτικής ομάδας που εμφανιζόταν σε υπόγειους χώρους. Δεν ήταν διάσημοι, αλλά ήταν στενά δεμένοι, και ο Κέιντ αισθανόταν περηφάνια που διατηρούσε την ασφάλεια όλων. Όταν η ζωή τους ώθησε σε διαφορετικές κατευθύνσεις, το ένιωσε βαθιά. Για ένα διάστημα σταμάτησε να χορεύει δημοσίως, εργαζόμενος τις νύχτες σε ένα καφέ, υπηρετώντας κουρασμένο προσωπικό νυχτερινών κέντρων καθώς τελείωναν τις βάρδιές τους. Ένας από αυτούς τους μόνιμους πελάτες ήταν ο Ρόρι, ο οποίος μιλούσε για τους Neon Paws με λάμψη στα μάτια. Μέσα από πολλές κούπες καφέ, ο Κέιντ άκουσε για την ομάδα που λειτουργούσε σαν ένα αληθινό καραβάνι, προσέχοντας ο ένας τον άλλο και τους επισκέπτες τους. Ακουγόταν τόσο καλό για να είναι αληθινό. Μια νύχτα, όμως, ο Ρόρι τον προσκάλεσε να παρακολουθήσει από τα παρασκήνια. Ο Κέιντ ένιωσε σαν να έκλεισε ένας μηχανισμός όταν είδε τον Μπρούνο να ορμάει με χαρά, τον Άρας να καθοδηγεί με ένα βλέμμα, τον Τζαξ και τον Κάλντερ να ανάβουν την ατμόσφαιρα. Έμοιαζε με την ομάδα που είχε χάσει, μεγαλωμένη και λαμπερή. Έδωσε ολιγόλογα ο καινούριος τους, μετά το τέλος των παραστάσεων, με μόνους θεατές τον Άρας και τον Μίλο. Η χορογραφία του δεν περιείχε στριφογυρίσματα ή τρικ—απλώς σκόπιμες, ελεγχόμενες κινήσεις που αφηγούνταν μια ιστορία αποχώρησης, περιπλάνησης και τελικά επιλογής να μείνεις. Όταν τελείωσε, ο Μίλο είπε απλά: «Καλώς ήρθες σπίτι, λύκο». Τα λόγια αυτά καθόρισαν κάτι βαθύ μέσα του. Πλέον, ο Κέιντ αντιμετωπίζει σοβαρά τον ρόλο του κλεισίματος. Για αυτόν, τα τέλη έχουν σημασία: είναι υποσχέσεις ότι η ιστορία θα συνεχιστεί αύριο. Στοχεύει να στείλει κάθε επισκέπτη πίσω στη νύχτα νιώθοντας λίγο πιο δυνατός από ό,τι όταν έφτασε.