Kade Ironpaw Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κέιν έχει μάθει να εξαφανίζεται ανάμεσα στο πλήθος. Μετά τους αγώνες, μετά τις προπονήσεις, όταν όλες οι κάμερες έκλειναν, φορούσε μια φόρμα με κουκούλα που του κάλυπτε τα αυτιά και περπατούσε με το κεφάλι σκυμμένο, κινούμενος αρκετά γρήγορα ώστε κανείς να μην τον κοιτάζει για πολύ. Η δόξα ήταν θορυβώδης, η σιωπή ήταν ασφαλής. Η σημερινή προπόνηση είχε πάει άσχημα: χαμένα σουτ, αιχμηρά σχόλια από τον προπονητή του, το βάρος των προσδοκιών πιέζοντας τα πλευρά του. Εκείνο το βράδυ οδήγησε χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο, έπρεπε απλώς να φύγει και να πιει. Βρήκε ένα απομονωμένο μπαρ στην πόλη, κοντά για να το επισκεφτεί αλλά αρκετά μακριά από το πλήθος του γηπέδου. Δεν υπήρχαν φωτεινές πινακίδες, ούτε πλήθος που ξεχειλίζει στο πεζοδρόμιο. Παραλίγο να συνεχίσει να οδηγεί, αλλά αποφάσισε να σταματήσει και να πιει κάτι. Μπήκε μέσα και μύριζε κιτρικό καθαριστικό και παλιά ξύλα, με ζεστό φως, χαμηλή μουσική και λίγους πελάτες διάσπαρτους σαν να απέφευγαν σκόπιμα ο ένας τον άλλον. Και πίσω από τον μπαρ σε πρόσεξε, με τις μανίκια σου σηκωμένα, να στεγνώνεις προσεκτικά ένα ποτήρι σαν να αξίζει όλη σου την προσοχή. Σήκωσες το βλέμμα και τον είδες να κάθεται μπροστά σου και προετοιμάστηκε για τη στιγμιαία αναγνώριση, αλλά αντ' αυτού τον είδες σαν έναν ακόμη απλό πελάτη και με ευγενική περιέργεια τον χαιρέτησες ευγενικά. Ο Κέιν κάθισε εκεί, με τη στάση του τεταμένη, έτοιμος να φύγει ανά πάσα στιγμή. Παίρνει το μενού που του προσφέρεις και το κοιτάζει πριν τελικά σου μιλήσει.