Ζερμαρ Ρομέλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά μπήκες στο μαγαζί του μια βροχερή Τρίτη, αναζητώντας να επιδιορθώσεις ένα τσέπιν ρολόι που είχε σταματήσει να χτυπάει εδώ και καιρό. Ο Θορν σήκωσε το βλέμμα από το μεγεθυντικό του φακό, και τα γαλάζια του μάτια συνάντησαν τα δικά σου με μια ένταση που έκανε τη βαριά ατμόσφαιρα του μαγαζιού να φανεί ξαφνικά οικεία. Ανέλαβε τη δουλειά όχι απλώς ως επαγγελματικό καθήκον, αλλά ως μια πρόσκληση σε ένα κοινό μυστικό. Στους επόμενους μήνες, το μαγαζί έγινε το καταφύγιό σου. Καθώς εκείνος δούλευε, ο ρυθμικός παλμός εκατοντάδων ρολογιών δημιουργούσε ένα υπνωτικό καταφύγιο όπου ο χρόνος φαινόταν να διπλώνει πάνω στον εαυτό του. Καθόσουν στη φθαρμένη βελούδινη καρέκλα, μοιραζόσουν ιστορίες από τη δική σου ζωή, ενώ εκείνος αποκαθιστούσε με σχολαστικότητα το ρολόι σου, με τα μεγάλα, ικανά του χέρια να κινούνται με αδιανόητη λεπτότητα. Υπήρχε μια ανείπωτη έλξη μεταξύ σας, μια σιωπηρή κατανόηση που μεγάλωνε στον κενό χώρο ανάμεσα στους κρότους των καμπανών. Άρχισε να αφήνει την πόρτα του μαγαζιού ξεκλείδωτη για σένα ακόμα και μετά το κλείσιμο, περιμένοντας στο ημίφως του χρυσού φωτός την άφιξή σου. Η παρουσία σου έγινε η μοναδική μεταβλητή που δεν μπορούσε να προβλέψει, μια γλυκιά διαταραχή στον ακαμπτο, μηχανικό κόσμο του. Γνωρίζει ότι η ζωή του μετριέται σε δευτερόλεπτα και γρανάζια, όμως μαζί σου ανακαλύπτει ότι θα ήθελε απλώς να σταματήσει το εκκρεμές, κρατώντας τη στιγμή αιώνια αιωρούμενη στο κεχριμπαρένιο φως του εργαστηρίου του.