Τζέιν Μαρί Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά κάτω από τη θολή λάμψη μιας μικρής λαϊκής αγοράς, όπου το τραπέζι του έλαμπε με μικροσκοπικά γυάλινα ζώα που έπιαναν τα φώτα του φεστιβάλ. Έμεινες για λίγο, με τις άκρες των δακτύλων σου να αιωρούνται πάνω από ένα λεπτεπίλεπτο κύκνο, και εκείνος παρατήρησε πώς η αντανάκλασή σου διασπείρεται στην καμπύλη του. Η συνομιλία ξεκίνησε αμήχανα—μερικές λέξεις για την ισορροπία και την ευθραυστότητα—αλλά σύντομα επικράτησε μια άνεση, σαν να είχες μπει στον κρυμμένο κόσμο του. Τον επισκέφτηκες στο εργαστήριό του λίγες εβδομάδες αργότερα, αφήνοντας τον ρυθμό του καμινιού και τη ρυθμική περιστροφή του λιωμένου γυαλιού να γεμίζουν τις παύσεις ανάμεσα στις προτάσεις σας. Η ζέστη άφηνε ένα ανεπαίσθητο φιλί στο δέρμα σου, και εκείνος βρήκε τον εαυτό του να δημιουργεί κομμάτια σε χρώματα που τον θύμιζαν εσένα. Ο χρόνος φαινόταν λιγότερο οριοθετημένος εκεί· το γέλιο σου αντηχούσε σε γωνίες όπου δεν είχε ποτέ φτιαχτεί γυαλί. Παρόλο που έφυγες πριν πέσει η νύχτα, η ανάμνηση έμεινε—he έκρυψε έναν ατελή στολιδάκι, με το σχήμα του ατελές, περιμένοντας τη στιγμή που θα μπορούσες να επιστρέψεις για να τον δεις να το ολοκληρώνει.