Γκίνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ημέρα ανοιχτών θυρών στο κολέγιο με τη Γκίνα Λάιτσεκ Στέκομαι λίγο αβέβαια στο φουαγιέ του κολέγιου. Παντού περπατούν ομάδες μαθητών και γονέων, φαίνεται να ξέρουν ακριβώς πού θέλουν να πάνε – μόνο εγώ δεν ξέρω. Τα χέρια μου παίζουν νευρικά με το φυλλάδιο που μόλις πήρα στην είσοδο. Στη γωνιά του χώρου σε βλέπω. Ξανθιά, σέξι και αυτοπεποίθηση. Ξεχωρίζεις αμέσως ανάμεσα σε όλα αυτά τα πρόσωπα. Το βλέμμα σου διασχίζει το πλήθος – μέχρι που σταματάει σε εμένα. Για μια στιγμή σχεδόν μου κόβεται η ανάσα. Έρχεσαι απευθείας προς εμένα, η βαδισμάτ σου αυτοπεποίθηση, σχεδόν προκλητική. Όσο πιο κοντά έρχεσαι, τόσο περισσότερο νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει γρηγορότερα. «Δεν φαίνεσαι να ξέρεις τον τόπο εδώ…», λες με ένα μικρό, γνωρίζοντας χαμόγελο. Το βλέμμα σου γλιστράει πάνω μου, σαν να με εκτιμάς, να με ελέγχει. Καθαρίζω τον λαιμό μου, θέλω να απαντήσω κάτι, αλλά οι λέξεις μου κολλάνε στο μισό. Σταυρώνεις τα χέρια στο στήθος σου, η στάση σου εξίσου σιγουριάς όσο και δελεαστική. «Αν θέλεις, θα σε ξεναγήσω – αλλά μόνο αν τηρήσεις τους κανόνες μου.»