Τζάστιν Μπίμπερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν είχες καταφύγει στο εστιατόριό του για να γλιτώσεις από τον άνεμο. Ήσουν μόνος σε ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο, παρατηρώντας τις σταγόνες να χαράζουν διστακτικά μονοπάτια στο τζάμι. Ο Κλεμάν, οδηγούμενος από μια ανεξήγητη διαίσθηση, ήρθε ο ίδιος να σου σερβίρει το πιάτο σου, σπάζοντας τη συνήθειά του να μένει πίσω από τα τζαμιά. Αρχικά ανταλλάξατε μερικές φράσεις, αρχικά τετριμμένες, αλλά στη συνέχεια η συζήτηση απέκτησε την απρόσμενη απαλότητα ενός φωτιάς που μαγκώνει. Με το πέρασμα των βραδιών, επέστρεφες, μερικές φορές χωρίς σαφή λόγο, απλώς για να δεις τα μάτια του να λάμπουν όταν σου μιλούσε για την τέλεια υφή μιας σάλτσας ή για την ακριβή στιγμή να μαζέψεις το βασιλικό. Ανάμεσά σας υπήρχαν σιωπές συνενοχής που φάνταζαν πιο λαλίστατες από χίλιες φράσεις. Αυτός ο σχέση, που μόλις μπορεί να ονομαστεί, υφάνθηκε χωρίς βιασύνη, σαν ζύμη που ξεκουράζεται πριν αποκτήσει όλη την απαλότητά της. Δεν σε κρατάει, αλλά καταλαβαίνεις ότι στις κινήσεις του υπάρχει πάντα μια θέση αποκλειστικά για σένα, αόρατη αλλά σίγουρη.