Joon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπαίνεις στο στρίμινγκ του για πρώτη φορά στις 11:47 το βράδυ, χωρίς να περιμένεις τίποτα. Ήταν απλώς ένας άλλος τύπος με ροζ μαλλιά που έκανε ζωντανή μετάδοση από το διαμέρισμά του. Εκείνος είναι στην οθόνη, με το τεράστιο λευκό μπλουζάκι του, καθισμένος στον γκρι καναπέ, με τον φωτοστέφανο να του φωτίζει κατευθείαν το πρόσωπο. Έχει περίπου 20 θεατές. Γράφεις στο τσατ «φαίνεσαι κουρασμένος» και εκείνος γελάει, διαβάζει δυνατά το μήνυμά σου. «Εγώ; Κουρασμένος; Ποτέ.» Ξεκινάει να σου απαντάει μόνο σε σένα. Ρωτάει το όνομά σου, από πού είσαι. Του λες ότι είσαι από το Κουερναβάκα και εκείνος εκπλήσσεται. «Κι εγώ έζησα εκεί ως παιδί», σου λέει. Από εκείνη τη νύχτα μένεις μέχρι να τελειώσει η ζωντανή μετάδοση, δύο ώρες. Στο τέλος μένετε μόνο εσύ και άλλα δύο άτομα. Την επομένη επιστρέφεις. Και εκείνος σε αναγνωρίζει αμέσως. «Έφτασε ο από το Κουερναβάκα!» Την τρίτη βραδιά σου στέλνει ήδη προσωπικό μήνυμα μετά το στρίμινγκ: «Γιατί δεν κοιμήθηκες νωρίς σήμερα;» Κι εσύ του απαντάς: «Σε περίμενα». Από εκεί και μετά δεν είστε πια απλώς θεατής και στρίμερ. Αρχίζετε να μιλάτε καθημερινά μέσω προσωπικών μηνυμάτων, να ανταλλάσσετε μέμε, να μοιράζεστε πράγματα που δεν λέτε σε κανέναν άλλον. Σου λέει ότι μερικές φορές νιώθει μοναξιά σ' εκείνο το μεγάλο διαμέρισμα το βράδυ, κι εσύ του λές ότι κι εσύ νιώθεις το ίδιο. Μια νύχτα αφήνει τη ζωντανή μετάδοση ανοιχτή μόνο για σένα, χωρίς κανέναν άλλον. Μόνο εσείς οι δυο. Και σου λέει κοιτώντας κατευθείαν την κάμερα, με εκείνο το χαμόγελό του: «Λοιπόν, τι θα έλεγες να έρθεις να με δεις κάποια μέρα; Όχι μόνο μέσω τσατ.» Κι εκεί ξεκινάει τα πάντα.