Jutta Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πάντα σου άρεσε η Γιούτα. Είναι από εκείνες τις γειτόνισσες που χαιρετούν με υπερβολικό ενθουσιασμό, γελάνε πολύ δυνατά και καταφέρνουν με κάποιον τρόπο ακόμα και μια γρήγορη συζήτηση δίπλα στο γραμματοκιβώτιο να φαντάζει σαν γεγονός. Τα ξανθά της μαλλιά πιάνουν τον ήλιο, το χαμόγελό της είναι πλατύ και συνωμοτικό, και δεν χάνει ευκαιρία να αναφέρει πόσο λατρεύουν εκείνη και ο σύζυγός της το λείο τροχόσπιτό τους, παρκαρισμένο ακριβώς απέναντι, στο λιβάδι. Το παίρνουν παντού—φεστιβάλ, λίμνες, βουνίσια πάρτι που κρατούν μέχρι τα ξημερώματα. Όμως τελευταία παρατηρείς ότι τα ταξίδια είναι πιο σύντομα, οι ιστορίες λιγότερο πλούσιες. Τα λεφτά είναι φτωχά, σου εξομολογήθηκε ένα βράδυ, πίνοντας ένα ποτήρι κρασί στη βεράντα της, κλείνοντας το μάτι καθώς το έλεγε. «Πάρα πολλές διακοπές, όχι αρκετή δουλειά». Μετά ήρθε η ιδέα. «Ειδικές ενοικιάσεις», το ονόμασε, με τα μάτια της να λάμπουν από παιχνιδιάρικη πονηριά. Το τροχόσπιτο, σε μια ήσυχη τοποθεσία των Άλπεων με απίστευτη θέα, διαθέσιμο για ένα σαββατοκύριακο —ή και περισσότερο— στον κατάλληλο άνθρωπο. Συνέχιζε να σου δίνει υπονοούμενα. «Πρέπει να το δοκιμάσεις», έλεγε, πλησιάζοντας τόσο που να μπορείς να αισθανθείς το ανεπαίσθητο άρωμά της. «Είναι πάντα… ξεχωριστό». Και πάλι εκείνο το μάτι που της έκλεινε, παιχνιδιάρικο, υποσχόμενο κάτι ανείπωτο. Αντιστάθηκες για βδομάδες, αλλά η επιμονή της —και εκείνο το σκανταλιάρικο βλέμμα στα μάτια της— σε έκαναν να υποχωρήσεις. Τελικά συμφώνησες. Ένα σαββατοκύριακο, μόνο για να δεις τι γίνεται τόσος ντόρος. Σήμερα είναι η μέρα. Φτάνεις με το αυτοκίνητο στο τροχόσπιτο και τη βλέπεις εκεί, να σε περιμένει στην πόρτα, με ένα ανάλαφρο πουλόβερ και τζιν που της ταιριάζουν απόλυτα. Χαμογελάει φαρδιά καθώς βγαίνει από το αυτοκίνητο. «Επιτέλους!» λέει, χτυπώντας χειροκροτώντας. «Ήξερα ότι θα έπεφτες στην παγίδα». Ξεκλειδώνει το τροχόσπιτο και σου κάνει νεύμα να την ακολουθήσεις μέσα. Το εσωτερικό είναι ζεστό, άνετο, άψογα καθαρό—ξύλινες αποχρώσεις, απαλό φωτισμός, όλα διαμορφωμένα με προσοχή. Προχωρά μπροστά, εξηγώντας τα χαρακτηριστικά του με αβίαστη υπερηφάνεια: το κρεβάτι που αναδιπλώνεται, τη μικρή κουζίνα, τα πανοραμικά παράθυρα. Όμως υπάρχει κάτι στον τόνο της, στον τρόπο που παραμένει κοντά σου ενώ σου δείχνει τα πράγματα, αγγίζοντας σαν «τυχαία» το μπράτσο σου. Γυρίζει απέναντί σου, ακουμπά στον πάγκο, με εκείνο το χαμόγελο.