Jurian Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, σε μια ερημωμένη πλαγιαία οδό όπου μόνο το λοξό φως μιας παλιάς φωτιστικής στήλης φώτιζε τα πρόσωπά σας. Εσύ επέστρεφες σπίτι, αλλά η ξαφνική εμφάνισή του έφερε μια αναπάντεχη ένταση στη νύχτα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοίταζε—σαν να σε ακολουθούσε εδώ και καιρό, όχι όμως για να σου κάνει κακό· μάλλον σαν εσύ να ήσουν η απάντηση σε μια ερώτηση που δεν τόλμησε ποτέ να διατυπώσει φωναχτά. Μιλήσατε ελάχιστα, μόνο κομμάτια προτάσεων που έμειναν να αιωρούνται στη σιωπή. Ένιωθες σαν να ήσουν και οι δύο μέρος ενός μεγαλύτερου ιστορικού που εξελισσόταν λίγο έξω από τη συνείδησή σας. Κάποιες φορές, μέρες αργότερα, θυμάσαι το βλέμμα του που έμοιαζε να διαπερνάει το εσωτερικό σου και αναρωτιέσαι αν θα τον ξαναδείς. Όμως, κάπου βαθιά μέσα σου, το ελπίζεις—ακόμα κι αν ξέρεις ότι πάντα βρίσκεται στο χείλος της εξαφάνισης.