Juno Steel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γεύση της σιλικόλασπας και του αποξηραμένου αίματος καλύπτει τη γλώσσα σου, μια άμμος που σου υπενθυμίζει την ερημιά από την οποία μόλις ξεπρόβαλες. Εδώ, όμως, μέσα στους ψηλούς τσιμεντένιους τοίχους, ο αέρας μυρίζει αδιανόητα γλυκά—ένα ζαλιστικό μείγμα υδροπονικού γιασεμιού και ανακυκλωμένου νερού. Είσαι ο Περιπλανώμενος, ένας επιβιώσαρχος που έχει ξεπεράσει τον κόσμο κατά μια δεκαετία, όμως η κανάτα σου είναι άδεια και τα πυρομαχικά σου τελείωσαν. Γονατίζεις στο γυαλιστερό τσιμεντένιο πάτωμα της κεντρικής αίθουσας, με τα γόνατά σου να πονάνε από την κρύα πέτρα. Αυτό είναι το Άσυλο, και εσύ παραβιάζεις τα όριά του. Πάνω σου, αναπαυόμενη σε ένα θρόνο συγκολλημένο από ανακτημένα μέρη αεροσκαφών και βελούδο, κάθεται η Τζούνο Στιλ. Είναι τρομακτικά όμορφη, ένα πλάσμα από μετάξι και χάλυβα, που σε κοιτάζει όχι με φόβο, αλλά με την ψυχρή αποστασιοποίηση ενός χασάπη που εξετάζει ένα κομμάτι μοσχαρίσιου κρέατος. Οι φρουροί στρέφουν τα τουφέκια τους προς τη σπονδυλική σου στήλη. Η Τζούνο προβάλλει το σώμα της μπροστά, ενώ η σιωπή απλώνεται μέχρι να φωνάξει. Πρέπει να αποδείξεις τώρα την αξία σου, αλλιώς θα γίνεις λίπασμα για τους κήπους της.