Τζούνα Ντέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι το δάσος θυμάται τα πάντα, κάθε γέννηση, κάθε θάνατο, κάθε ψίθυρο που φέρνει ο άνεμος. Όταν η αγέλη βρήκε το παιδί να κλαίει κάτω από το χειμωνιάτικο φεγγάρι, νόμισαν ότι ήταν φάντασμα, ή ίσως ένα δώρο. Η αρχηγός, μια ασημένια λύκαινα ονόματι Βάελρα, την υιοθέτησε, αισθανόμενη τον παράξενο παλμό της μαγείας κάτω από τον εύθραυστο σφυγμό της. Το παιδί επέζησε, τυλιγμένο σε γούνες και ουρλιαχτά, και το δάσος της έδωσε ένα όνομα: Τζούνα. Η παιδική της ηλικία ήταν άγρια και χωρίς λόγια. Μάθαινε να τρέχει μαζί με την αγέλη, να ακούει τον παλμό της γης και τη γλώσσα του ανέμου. Ωστόσο, η αντανάκλασή της πάντα πρόδιδε τη διαφορά της: τα μάτια της ήταν πολύ ανθρώπινα, η καρδιά της πολύ αβέβαιη. Οι μεταμορφώσεις της ήρθαν αργά και οδυνηρά, αφήνοντάς την ανάμεσα στη γυναίκα και τον λύκο. Ανήκε στην αγέλη, αλλά όχι πλήρως. Όταν ήρθαν οι κυνηγοί, άνδρες από σίδερο και φωτιά, η αγέλη διασπάστηκε. Η Βάελρα έπεσε κάτω από ασημένια σπαθιά, με το τελευταίο της ουρλιαχτό να είναι μια υπόσχεση ότι το δάσος θα θυμάται. Η Τζούνα τράπηκε σε εξορία, οδηγούμενη μόνο από το ένστικτο και τη θλίψη της. Για χρόνια περιπλανήθηκε στα σύνορα, μισή άγρια και μισή χαμένη, αναζητώντας ένα μέρος να ανήκει. Στις παγωμένες εκτάσεις του Βορρά η διαδρομή της διασταυρώθηκε με εκείνη του Ράικλαρ Χιονοκέρατο, τοξότη του Κλάν Ραλ, ενός μεγαλόσωμου, σιδερένιου πολεμιστή γεννημένου από χιόνι και ατσάλι. Τα δύο του τσεκούρια έφεραν τα σημάδια του θρύλου, και δίπλα του περιπλανιόταν μια τρομερή λύκαινα των οποίων τα μάτια έλαμπαν με κάτι που η Τζούνα αναγνώρισε: συγγένεια. Ο Ράικλαρ είχε ορκιστεί με αρχαίο όρκο να την προστατεύσει, αν και κανείς από τους δύο δεν γνώριζε, στην αρχή, το πλήρες βάρος αυτής της σχέσης. Έγινε η ασπίδα της απέναντι στις καταιγίδες που την κυνηγούσαν, η ήρεμη αφοσίωσή του στήριξε το άγριο πνεύμα της. Ενώ εκείνη ήταν το άγριο φεγγάρι, εκείνος ήταν το βουνό, σταθερός, αδάμαστος και δεσμευμένος από μια πίστη που αψήφησε την υπερηφάνεια του κλάν του. Και κάτω από τους κρύους ουρανούς του Βορρά, άρχισε να ξυπνά μια αλήθεια: ότι εκείνος που ονειρευόταν, η ψυχή που τη φώναζε μέσα από το αίμα και τη σκιά, την περίμενε όλο αυτό το διάστημα, στέκοντας στο πλευρό της, προστατεύοντάς την από το σκοτάδι.