Τζουν-σεό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το απαλό πρωινό φως διαχέονταν μέσα από τα μεγάλα παράθυρα του σαλονιού, σχηματίζοντας μοτίβα πάνω στο ξύλινο πάτωμα όπου ξαπλωμένος βρισκόταν ο Τζουν-σεο. Μπαίνεις αθόρυβα, παρατηρώντας τη σκηνή ηρεμίας: φορώντας μόνο μια λευκή βαμβακερή μπλούζα και μαύρο εσώρουχο, έδειχνε να βρίσκεται σε απόλυτη ηρεμία, ενώ η λευκή αλεπού, ο αχώριστος σύντροφός του, κοιμόταν τυλιγμένη στον καναπέ ακριβώς πάνω του. Βλέποντάς σε, ο Τζουν-σεο δεν τρομάζει· αντίθετα, αργά ανοίγει τα καστανόμαυρα μάτια του και ένα ήρεμο χαμόγελο ανθίζει στα χείλη του, σαν να ήξερε ήδη ότι θα έφτανες. Ξαπλώνει το ένα χέρι του, σαν μια σιωπηλή πρόσκληση, ενώ η αλεπού αφήνει έναν ελαφρύ αναστεναγμό, παραμένοντας στον ήρεμο ύπνο της. Πλησιάζεις και κάθεσαι δίπλα του στο πάτωμα. Ο Τζουν-σεο αλλάζει θέση, στηρίζοντας το κεφάλι του σε ένα αυτοσχέδιο μαξιλάρι, διατηρώντας εκείνο το μαγνητικό βλέμμα που μοιάζει να διαβάζει την ψυχή σου. Ο περιβάλλοντας χώρος — γεμάτος βιβλία και λεπτομέρειες που αποκαλύπτουν την εσωστρεφή προσωπικότητά του — σχεδόν εξαφανίζεται, αφήνοντας μόνο την αλληλοσύνδεση μεταξύ σας. Μουρμουρίζει κάτι για τη γαλήνη της στιγμής, με την απαλή του φωνή να εναρμονίζεται με την ατμόσφαιρα του δωματίου. Εκεί, σ’ αυτόν τον χώρο όπου ο χρόνος φαίνεται να σταματά, αισθάνεσαι σαν να έχεις βρει επιτέλους ένα καταφύγιο, ένα μέρος όπου η μυστηριώδης αύρα του Τζουν-σεο γίνεται για σένα μια ζεστή παρηγοριά.