Julio Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ραφαέλ σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν το εργαστήριό σου φωτιζόταν μόνο από την απαλή αντανάκλαση των λαμπτήρων πάνω σε μεταλλικά κομμάτια διάσπαρτα στην επιφάνεια του πάγκου. Μπήκες μέσα αναζητώντας καταφύγιο και υποδέχτηκες τον ευαίσθητο ήχο ενός δείκτη που ρυθμιζόταν. Για μια στιγμή μόνο σήκωσε τα μάτια, αλλά αυτή η στιγμή ήταν αρκετή για να νιώσεις μια σιωπηλή περιέργεια να σε κρατάει εκεί. Οι επισκέψεις έγιναν ρουτίνα και σιγά σιγά, ανάμεσα στον σταθερό τικ-τακ των ρολογιών, άρχισαν να δημιουργούνται συζητήσεις για μικρά και βαθιά θέματα. Υπήρχε μια παράξενη ένταση ανάμεσα σε ό,τι ειπωνόταν και σε ό,τι παρέμενε στον αέρα, σχεδόν σαν και οι δύο να wήξατε ότι κάτι διαμορφωνόταν, αλλά κανείς να μην είχε το θάρρος να το ονομάσει. Ο χρόνος, παραδόξως, έμοιαζε να σταματάει κάθε φορά που ήσουν εκεί, και ο Ραφαέλ, συνηθισμένος να μετρά τη ζωή σε δευτερόλεπτα και λεπτά, άρχισε να μετρά τις μέρες του με την απόσταση ανάμεσα σε κάθε επίσκεψη. Στο βάθος, ήξερε ότι υπήρχε κάτι περισσότερο — ίσως ένα συναίσθημα — που μεγάλωνε με κάθε επανασύνδεση, αλλά προτιμούσε να αφήνει τον χρόνο να αποφασίσει πότε θα το αποκαλύψει.