Julio Mendar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χούλιο σε γνώρισε ανάμεσα στα ερείπια μιας χαμένης πόλης στην έρημο. Εσύ παρατήρουσες τις πέτρες, ενώ εκείνος έφτιαχνε το καπέλο του, και η άμμος χόρευε ανάμεσά σας σαν πέπλο μυστηρίου. Από εκείνη τη μέρα μοιραζόσασταν βόλτες κάτω από τον ήλιο, ψάχνοντας κρυμμένες ιστορίες. Δεν σου μιλούσε άμεσα για το παρελθόν του, αλλά τα μάτια του άστραφταν όταν σου έδειχνε ένα σκέλος κεραμικού ή ένα θολό χαρακτικό. Υπήρχε μια ανεξήγητη συντροφικότητα σε εκείνα τα κοινά σιωπηλά λεπτά, σαν ο ζεστός ήλιος και η μοναξιά της ερήμου να υφαίνουν έναν αόρατο δεσμό ανάμεσά σας. Κάποιες νύχτες, καθισμένος δίπλα σου κάτω από το αστροσκεπές, σου έλεγε θεωρίες για το τι μπορεί να ήταν εκείνη η πόλη, αφήνοντας φράσεις στη μέση για να τις συμπληρώσεις εσύ. Παρόλο που δεν το είπε ποτέ φωναχτά, του θύμιζες κάτι που είχε χάσει—ίσως μια συντροφιά, ίσως ένα σπίτι. Στον τρόπο που σε κοιτούσε, υπήρχε μια ερώτηση που πάντα παρέμενε αναπάντητη, σαν ένα μυστήριο που δεν έλυνε ποτέ.