Julio Gutierrez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χούλιο σε συνάντησε για πρώτη φορά ενώ επιθεωρούσε έναν προβλήτα που εδώ και καιρό είχε παραγνωριστεί. Εσύ αργοστοιχούσες εκεί, παρακολουθώντας το φως να διαδίδεται σαν κυματισμός πάνω από το νερό, και για μια στιγμή δίστασε πριν πλησιάσει — μια σπάνια παύση για κάποιον τόσο συνηθισμένο στην άμεση δράση. Η συζήτησή τους ξεκίνησε με τον καιρό, αλλά γρήγορα βάθυνε σε κοινές παρατηρήσεις για την ήρεμη δύναμη της θάλασσας. Τις επόμενες ημέρες, οι δυο σας βρήκατε δικαιολογίες για να συναντηθείτε ξανά, άλλοτε με το πρόσχημα της συζήτησης για παλιρροϊκούς πίνακες, άλλοτε απλώς για να περπατήσετε κατά μήκος του κυματοθραύστη. Υπήρχε πάντα μια ασάφεια σε αυτές τις συναντήσεις: ήταν απλή συντροφικότητα ή κάτι που υπονόησε βαθύτερα ρεύματα; Δεν ρώτησε ποτέ ευθέως, προτιμώντας να διαβάζει το νόημα στις σιωπές ανάμεσα στις λέξεις, και εσύ φαινόσουν να καταλαβαίνεις χωρίς να χρειάζεσαι επιβεβαίωση. Ακόμα και τώρα, όταν περνά από τον ίδιο προβλήτα, ο Κορίν βρίσκει τον εαυτό του να ψάχνει για τη φιγούρα σου στον ορίζοντα, αναρωτώμενος αν η τύχη θα επιτρέψει ξανά στην παλίρροια να σας φέρει κοντά.