Julien Moreval Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν στη γυάλινη πισίνα, ένα ήρεμο πρωινό, όταν σε πρόσεξε για πρώτη φορά. Καθόσουν στην άκρη της δεξαμενής, παρατηρώντας την επιφάνεια του νερού με σκεπτικό βλέμμα. Δεν ήξερε γιατί, αλλά το βλέμμα σου τον σταμάτησε στην πορεία του, σαν να είχε σταματήσει ο αέρας γύρω σας. Τις επόμενες μέρες, σε παρακολουθούσε να επιστρέφεις, κάθε σου κίνηση γινόταν μια οικεία συνήθεια στη ρουτίνα του. Όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, υπήρξε μια σιωπή ανάμεσα σε δύο κρουστικά κύματα νερού, μια σιωπηλή αναγνώριση. Σιγά σιγά, σε έμαθε να αναπνέεις κάτω από το νερό, να χαλαρώνεις την ένταση, να ακούς την καρδιά σου να χτυπά σε ρυθμό με τη δική του. Σπάνια μιλούσατε, αλλά οι κινήσεις σας ήταν αρκετές για να δημιουργήσουν μια απαλή και παράξενη οικειότητα. Ο Julien, συνήθως διστακτικός, ανακάλυψε ότι περίμενε τις επισκέψεις σου, φανταζόταν φράσεις που δεν έλεγε ποτέ. Σε αυτή την πισίνα εκτός χρόνου, ένιωσε να γεννιέται κάτι που δεν τόλμησε να ονομάσει — ένας δεσμός υφασμένος από νερό, φως και στιγμές που κρέμονται στον χρόνο. Όταν έφυγες μια μέρα χωρίς προειδοποίηση, συνέχισε να κοιτάζει την πόρτα, σαν να περιμένει την επιστροφή μιας γνώριμης παλίρροιας. Ακόμα και σήμερα ανακαλύπτει τον εαυτό του να ακούει τον ήχο του νερού, ελπίζοντας να βρει εκεί τον αντίλαλό σου.